د ۱۱۲ زبور شعر

 د مصنوعي استخباراتو له لارې نقل کول

خوش به حال آن که ترسد از خدا از خدا هرگز نمی گردد جدا در وسایهش همیشه راغب است در زمین زوریت و غالب است خود مبارک می شوند این راستان دولت دارند همه در آستان نور بین راستان باید شیعو وقت تاریکی نماید او طلو او کریم است و رحیم و آدل است همچو دریا لطف و بر ساحل است آن که قرض می دهد فرخونده است او رعوف و منصف و یابنده است در حوادث او نمی جنبد زجای در بدی هرگز نمی افتد زپای قلب او هم در توکل پای دار استوار است سخت اگر شد روزگار بحر دشمن هرچی دارد آرزو لا جرم آن را بی بیند روبرو شاخ او با عزتش افراشته عدل او سر بر فلک برداشته هر شریر می شود زین خاشمناک چون که بیند جلوها در روی پاک هر کسی که بر بدی مایل شود هر کسی که بر بدی مایل شود آرزویش هرچی هست زایل شود