نام محمد در کتاب مقدس مسسیحیان؟

۱۱ سِپتامبر ۲۰۲۶

در هیچ‌ یک از بخش‌های کتاب مقدس، نام «محمد» ذکر نشده است. ادعای اینکه عیسای مسیح آمدن محمد را به‌عنوان پیامبر آینده پیشگویی کرده است، با متن صریح کتاب مقدس سازگار نیست.

عیسای مسیح پیش از صعود خود به آسمان، به شاگردانش وعده داد که روح‌القدس را برای آنان خواهد فرستاد. در انجیل لوقا فصل ۲۴، آیهٔ ۴۹ می‌‌خوانیم:

من خودم وعده شدۀ پدرم را بر شما می فرستم. پس تا زمانی که قدرت خدا از عالم بالا بر شما نازل شود، در این شهر بمانید.»
لوقا ۲۴: ۴۹

در این سخنان، عیسای مسیح از آمدن روح‌القدس سخن می‌‌گوید، نه از آمدن یک انسان یا پیامبر بشری. او به شاگردان فرمان می‌‌دهد که در اورشلیم بمانند و منتظر تحقق این وعده باشند.

عیسی همچنین دربارهٔ تفاوت میان جسم و روح تعلیم داده است. بنابراین، هنگامی که از «روح‌القدس» سخن می‌‌گوید، منظور او یک انسان با بدن جسمانی نیست، بلکه روح خداست.

مطابق گزارش کتاب اعمال رسولان، این وعدهٔ عیسی پس از صعود او تحقق یافت و روح‌القدس بر شاگردان نازل شد. این واقعه در روز پنطیکاست رخ داد و از آن زمان، روح‌القدس در زندگی پیروان مسیح حضور و سکونت دارد

بنابراین،وعدهٔ عیسای مسیح دربارهٔ «آمدن» کسی، یک پیشگویی دربارهٔ محمد نیست؛ بلکه وعده‌ای دربارهٔ روح‌القدس است که به‌طور مستقیم در تاریخ کلیسای نخستین تحقق یافت.

اگر کسی ادعا کند که منظور عیسای مسیح از روح‌القدس، محمد بوده است، با یک پرسش اساسی روبه‌ رو می‌‌شود: آیا محمد روح بود یا انسان؟

محمد، طبق گزارش‌های تاریخی و اسلامی، انسانی با بدن جسمانی بود. او ازدواج کرد، زوج‌ها و فرزند داشت، غذا و نوشیدنی مصرف کرد، زندگی اجتماعی داشت و در جنگ‌‌ها حضور یافت. بنابراین نمی‌توان او را به معنای حقیقی کلمه «روح» دانست

در مقابل، عیسای مسیح هنگام سخن گفتن از روح‌القدس، از یک شخص انسانی با بدن و زندگی زمینی سخن نمی‌گوید، بلکه از روح خدا سخن می‌‌گوید

از این رو، تطبیق «روح‌القدس» با محمد، با ویژگی‌هایی که کتاب مقدس برای روح‌القدس بیان می‌‌کند، سازگار نیست.

در انجیل یوحنا، عیسای مسیح دربارهٔ آمدن «تسلی‌دهنده» نیز سخن می‌‌گوید و هویت او را روشن می‌‌کند.در انجیل یوحنا ۱۴:۲۶ آمده است:

اما پشتیبان شما یعنی روح مقدس که پدر به نام من به شما خواهد فرستاد، همه چیز را به شما تعلیم خواهد داد و آنچه را که من به شما گفته ام به یاد شما خواهد آورد.
یوحنا ۱۴: ۲۶

در این آیه، خود متن «تسلی‌دهنده» را روح‌القدس معرفی می‌‌کند. همچنین گفته می‌‌شود که او به نام عیسای مسیح فرستاده خواهد شد

بنابراین، نمی‌توان صرفاً با اشاره به واژهٔ «تسلی‌دهنده» ادعا کرد که منظور عیسای مسیح محمد بوده است؛ زیرا متن انجیل به‌ صراحت تسلی‌دهنده را «روح‌القدس» معرفی می‌‌کند.

اگر ادعا شود که عیسای مسیح در این سخنان آمدن محمد را پیشگویی کرده است، باید نشان داده شود که متن کتاب مقدس واقعاً چنین چیزی را تعلیم می‌‌دهد

اما در آیات مورد بحث، عیسای مسیح نه از آمدن یک پیامبر عرب، نه از آمدن محمد و نه از آمدن یک انسان دیگر سخن می‌‌گوید؛ بلکه از روح‌القدس سخن می‌‌گوید و حتی دربارهٔ زمان و مکان انتظار شاگردان نیز توضیح می‌‌دهد: آنان باید در اورشلیم بمانند و منتظر تحقق این وعده باشند

تحقق این وعده نیز در همان نسل و در میان پیروان عیسی، با نزول روح‌القدس آشکار

شد.

در نتیجه بر اساس متن صریح کتاب مقدس، دلیلی برای این ادعا وجود ندارد که نام یا آمدن محمد در این آیات پیشگویی شده باشد. وعدهٔ عیسای مسیح دربارهٔ آمدن روح‌القدس است و کتاب اعمال رسولان تحقق این وعده را در کلیسای نخستین گزارش می‌‌کند

از این منظر، تلاش برای تطبیق محمد با «روح‌القدس» یا «تسلی‌دهنده» با متن صریح انجیل سازگار نیست. اگر قرار باشد چنین ادعایی پذیرفته شود، باید شواهدی روشن از خود متن کتاب مقدس ارائه شود، نه اینکه صرفاً شباهتی میان یک عنوان و یک شخصیت بعدی ایجاد گردد.

ایمان به عیسای مسیح و انجیل بر شهادت و تعلیم خود عیسای مسیح، رسولان و کتاب مقدس استوار است؛ بنابراین، اثبات ادعای پیامبری محمد نیز باید بر اساس شواهد مستقل و قابل بررسی انجام شود، نه با نسبت دادن پیشگویی‌هایی به کتاب مقدس که متن آن‌ها چنین چیزی را بیان نمی‌کند

کتاب مقدس و آزمون زمان

در سال‌های اخیر، از طریق برخی برنامه‌های تلویزیونی، رادیویی و همچنین در فضای مجازی، به ویژه در شبکه‌های اجتماعی مانند فیسبوک، این ادعا بارها مطرح شده است که کتاب مقدس، یعنی انجیل شریف، کتابی منسوخ است و دیگر برای انسان امروز از اعتبار، کارایی و پیام لازم برخوردار نیست. با این حال، در بسیاری از موارد، مطرح‌کنندگان این دیدگاه، شواهد روشن و مستندی از خود کتاب مقدس برای اثبات ادعای خویش ارائه نمی‌کنند. از این رو، ضروری است این ادعا در پرتو متن کتاب مقدس و نیز در محک تاریخ و زمان مورد بررسی قرار گیرد تا روشن شود آیا این کتاب واقعاً اعتبار خود را از دست داده است یا همچنان پیام آن برای انسان معاصر زنده، معتبر و کاربردی است.

مقاله‌های اخیرا

وقتی خدا سوال می‌‌کند

اگر تا هنوز به عیسای مسیح ایمان نیاورده‌اید، تصور نمایید شبی فرا رسیده است که همه جا در آرامش فرو رفته و شما در خلوت خود هستید. ناگهان خدا از شما پرسشی بسیار ساده اما عمیق می‌‌پرسد آیا واقعاً با من راه می‌روی؟»» شاید شما جواب دهید: «بلی، من به خدا ایمان دارم » اما سؤال بعدی این است: « آیا فقط دربارهٔ من می‌‌دانید، یا واقعاً به من اعتماد کرده‌اید؟ »

خدا انسان شد

عیسای مسیح یک شخص با دو ذات است: ذات الهی و ذات انسانی. به عبارت دیگر، عیسای مسیح هم کاملاً خداست و هم کاملاً انسان. این دو ذات در یک شخص، یعنی شخص عیسی مسیح، با یکدیگر متحد هستند، بدون آنکه یکی به دیگری تبدیل شود یا با یکدیگر آمیخته گردند

لوقا ۱۴: ۱ ـ ۱۱عیسی و فریسی

در انجیل لوقا نسبت به اناجیل هم مانند از وقت غذا زیاد تر نقل شده است که از نظر لوقا جز از زندگی مسیحی است. اما از جهت دیگر زندگی مسیحی یک سفر است و از دید دیگر هم مثل مهمانی و یا جشن است. بسیار داستان‌های انجیل مثل داستان پسر گمشده که در فصل آینده در مورد آن صحبت خواهیم کرد با محافل غذا خوری پایان می‌‌یابند. همه ای موضوعات در غذا خوری شام آخر عیسی و در راه عموآس در فصل ۲۴ با هم یکجا شده پایان می‌‌رسند. در فصل ۱۴، لوقا از دو مثل در مورد محفل دعوت نقل کرده است. یکی از این مثل‌ها در آیات ۷ تا ۱۱ قید شده است، اما اکثراً به حیث ضرب المثل شناخته نمی شود. چون این قسمت به حیث یک مشورهٔ اجتماعی و یا سخنان حکیمانه در نظر گرفته می‌‌شود. آیا شما می‌‌خواهید که از خجالت کشیدن از مهمان دیگر جلوگیری کنید؟ اگر می‌‌خواهید پس از این نکتهٔ خردمندانهٔ عیسی استفاده کنید. اما عیسی برای دادن مشوره‌های خوب نیامده بود، اما خط مشی او اکثرآً در مورد علت‌های اصلی شرمنده شدن(غرور و خود خواهی) بود. به هر صورت لوقا برای ما می‌‌گوید که این یک ضرب المثل است(آیت ۷) و یا به کلمات دیگر می‌‌توانیم بگویم که این قسمت ممکن است معنی دیگر هم داشته باشد. پس در این قسمت مقصد اصلی عیسی از این گپ‌ها چه است؟ قسمت‌های باقی ماندهٔ فصل ۱۴ می‌‌تواند به ما واضح بسازد که مقصد عیسی از این گفته‌ها چه است. مقصد عیسی از این گفته‌ها راه‌های است که مردم می‌‌خواهند از طریق آن برای خود در نظر خدا مقام حاصل کنند. از نظر عیسی آنها کوشش می‌‌کنند با تلاش و کوشش خود و با پیروی کردن از شریعت خود را پاک تر بسازند. در مورد این قسم اشخاص در قسمت اول این فصل (۱ تا ۶) صحبت شده است. در این قسمت دیده می‌‌شود که کوچکترین نشانه‌های نادرست بودن به دقت زیر نظر گرفته اند. مثل کار عیسی در مورد شفا دادن شخص آب گرفته گی در روز سبت و اعتراض‌های که در برابر آن صورت می‌‌گیرد که مخالف معیار‌های آن هاست. اما عیسی در این قسمت می‌‌خواهد که این معیار‌ها را که اعتراض کنندگان زیاد روی آن تاکید می‌‌کنند آنها را سر چپه سازد. او می‌‌خواهد به اشخاصی که از نظر معیار‌های آن‌ها نادرست هستند کمک کند و او به موضوعاتی تماس گرفته است که قبلاً هیچ کس جرات نکرده است به آن تماس بگیرد. اگرچه طوری معلوم می‌‌شود که بیان این ضرب المثل در محافل اجتماعی چندان مناسب به نظر نمی رسد، اما در این هم شکی نیست که هم در دنیایی عیسی و هم دنیایی اطراف آن اخطار‌های در مورد غرور و خود خواهی‌ها وجود داشتند. در اخطار‌های عیسی به کسانیکه می‌‌خواهند به زور در نظر خدا مقام بلند را حاصل کنند مفهوم و موقعیت خاص داده شده است. در زمان عیسی کسانی بودند که رسماً در این راه تربیه شده بودند و آنها طوری وانمود می‌‌کردند که گویا در نظر خدا نسبت به مردم عادی و غریب مقام فوق العاده دارند و آنها این مقام را در نتیجهٔ مطالعه شریعت و زحمت کشی شخصی شان بدست آورده اند. در عین زمان به دنیایی که لوقا خواسته به آنها بنویسد این موضوعات معنی و مفهوم آشکار وسیعتر دارد. در دورانیکه لوقا زندگی می‌‌کرد هزاران غیر یهودی به عیسی ایمان آورده مسیحی شدند و در دستر خوان که خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب برای آنها گسترده بود شریک شدند. از روی کتاب اعمال رسولان معلوم می‌‌شود که برای یهودیان که مسیحی شده بودند تحمل کردن و تایید کردن این موضوعات اگرچه ناممکن نبود اما مشکل بود. یهودیان بسیار علاقه داشتند که مقام و منصب شرعی خود را که قبلاً داشتند و همیشه صدر مجالس را اشغال می‌‌کردند حفظ کنند و در پهلوی آن آنها نقشهٔ بزرگ خدا را که می‌‌خواست دنیا را به شکل درست ایستاده کند درک کنند. بدبختانه غرور و خود خواهی ابر تاریکی بود که جلو تابیدن آفتاب سخاوت خدا را بر همه گرفته بود. غرور می‌‌گفت اگر این مقام را داشته باشم در حضور خدا هم لیاقت احترام را دارم، اگر این مقام را نداشته باشم من به فیض، رحم و محبت خدا هم ضرورت ندارم، وقتیکه من بصورت ساده می‌‌گویم که آنها لیاقت این چیز‌ها را ندارند، باید نداشته باشند. عیسی تمام زندگی خود را صرف شکستاندن این ابر‌ها کرد و باعث تاباندن شعاع گرم کنندهٔ محبت خدا بر کسانی شد که در زیر سایهٔ تاریک این ابر‌ها قرار داشتند. فریسی‌ها، نظاره گر چیز‌های بودند که به آن علاقه داشتند(آیت یک) اما قدرت هر دو، یعنی هم شفا بخشی و هم توضیح دهندهٔ عیسی برای آنها بسیار قوی و موثر بود. کوتاه فکران اکثراً دیگران را به عقب زده خود را پیش می‌‌ساختند و با محبت فراخدلانهٔ خدا مناقشه و مقابله می‌‌کردند. همه مسیحیان به این قسم محبت شفا بخش متکی به خدا دعوت شده اند تا با این فراخ دلی سخاوتمندانه در خدمت ضرورتمندان قرار گیرند.

درمان مرض اختلاف

جامعهٔ افغانی ما از گذشته‌ها پُر از تناقضات، اختلافات و تقسیم بندی‌ها بوده است که در بعضی دوران‌ها شدت اختیار کرده است که ترس از فروپاشی افغانستان به حیث یک کشور و یا به حیث یک ملت را بوجود آورده است. ما تا حدی به موضوعات چون: قومی، لسانی، دینی، منطقوی و غیره تقسیم شده با هم سر سازگاری نداریم که به مشکل می‌توانیم خود را به حیث یک ملت خطاب کنیم. با سقوط نظام به نام «جمهوری» و به قدرت رسیدن طالبان این اختلافات و تقسیم بندی‌ها شدت زیادتر اختیار کرده است. مخالفین طالبان آن‌ها را نماینده و وابسته به یک قوم می‌دانند و به خاطر طالبان آن قوم را مورد توهین و سرزنش قرار می‌دهند. این قوم که طالبان را به حیث نمایندهٔ قوم خود قبول ندارند به وارد کننده گان این برچسپ آنها را بیگانه و وارثان سرزمینی بنام افغانستان نمی دانند