Chapter 12

 Transcribed by AI

مصیحیت چیست؟ فصل دوازده هم کلیسا چیست؟ شاید شنیده باشید که مردم ساختمان هایی را که پیروان مصیح در آن عبادت می نمایند کلیسا می خوانند. هرچند مردم غالباً ساختمان را کلیسا می دانند لیکن معنی واقعی کلمه کلیسا ساختمان نیست بلکه اجتماع ایماندارانی هست که در آن ساختمان عبادت می نمایند. کلیسا دلالت می کند به اجتماع ایمانداران مصیح در محل بخصوص و همچنین این کلمه برای همه ایمانداران، هم کسانی که هنوز در این جهان هستند و هم اشخاص که با مصیح در آسمان می باشند استعمال می شود. در زمان های گذشته خدا فرزندان اسرائیل را انتخاب نمود تا قوم برگذیده او باشند. او احکام خود را با وسیله موسا با آنان بخشید و سرزمین فلسطین را با آنان داد و برای ایشان انبیاء فرستاد تا ایشان را تعلیم دهند و راجه با آمدن مصیح موعود با ایشان سخن گویند. هنگام که ایسا، مصیح موعود در زمان معین در میان اسرائیل ظاهر شد، برخی از مردم به او ایمان آوردند، لیکن اغلب آنان از ایمان آوردن امتنا ورزیدند. سپس خدا از آنان که به مصیح ایمان آوردند، قوم جدید برای خود تشکیل داد که کلیسای مصیح خونده می شود. در ابتدا فقط اسرائیلیان قوم برگوزیده خدا محصوب می شدند، لیکن اکنون تمام مردم و زنان که از نجاتها و ملل مختلف روی زمین به مصیح ایمان می آورند، قوم جدید خدا به شمار می روند. رای دخول در اجتماع اسرائیل اجرای مراسم خطنه بود که خدا برای ابراهیم و تمام نسل زکوره او مقرر فرمود، لیکن رای دخول به کلیسای مصیح که قوم جدید خدا می باشد، عبارت است از تحمید و به همین دلیل خطنه دیگر اهمیت مذهبی ندارد. تحمید طبق فرمایش مصیح در مورد کسان اجرا می شود که طوبه کرده و به مصیح ایمان آورده اند و نشانه اوزیت در خانواده روحانی خدا می باشد. تحمید به خودی خود کسی را نجات نمی دهد زیرا گناهکاران فقط به وسیله ایمان به مصیح نجات می آبند. تحمید علامت و سمبول پاکی از گناه و شروع یک زندگی جدید در مصیح می باشد. در بعضی از کلیساها مرسوم است که آب بر سر کسان که تحمید می گیرند می پاشند ویا می ریزند و در کلیساهای دیگر اشخاص را کاملا در آب فروع می برند. تحمید برای هر شخص فقط یک بار انجام می شود. در عهد جدید کلیسا بدن مصیح نامیده می شود. مصیح سر کلیسا است و تمام اعضای بدن و از هر نجات و زبان و رنگ در او یک می باشند. از این را کلیسا یکی است به طور که مصیح یکی است. کلیسا همچونین پاک است زیرا به خدای پاک تعلق دارد. ما هازا هنگام که امروز به وضع کلیسا در جهان نگاه می کنیم می بینیم که غالبا دوچار تفرقه می باشد و گاه اوقات در آن شرارت وجود دارد. چرا چونین است؟ اولین نکته که باید به آن توجه کنیم این است که در کلیسا عده زیاد وجود دارند که به وسیله روح القدس تولد تازه نیافتند و به همین دلیل واقعا مصیحی نیستند. کتاب مقدس می گوید که هر کس روح مصیر را ندارد از آن او نمی باشد. رساله برو میان فصل 8 آیه 9 به علاوه باید در نظر داشته باشیم که تمام اعضای کلیسا شبه اشخاص مریضه می باشند که برای شفایی آفتند به شفاخانه آمدند. آنها خود را به دست های طبیب بزرگ یعنی ایسای مصیح سپرده اند و او آنها را تدریجا بهبودی می بخشد و از مرض گناه شفا می دهد. همچونین تا موقعی که پیروان مصیح در این جهان به سر می برند از نتائج گناه کاملا آزاد نیستند و به همین دلیل همه احتیاج داریم که گناهان خود را اعتراف و از آنها توبه نماییم. تمام اولاد آدم گناهکارند ولی تفاوت که بین پیروان مصیح و سائرین وجود دارد این است که پیروان واقعی مصیح خود را به دکتر که خدا فرستاده است تسلیم می نمایند و داروهای او را مورد استفاده قرار می دهند و دستورهای او را اطاعت می کنند. در صورت که سائرین چونین نمی کند. در حال که تمام ایمانداران حقیقی در مصیح یک هستند شاید بدانید که در جهان فرقه های مختلف مصیحی وجود دارد. دو فرقه که از همه بزرگتر هستند عبارت از کاتولیک و پروتستان می باشد و این دو فرقه بزرگ دارای شعباد متعدد می باشند ولی متابق کتاب مقدس تمام این پیروان مصیح یکی هستند. همه آنان ایمانداران که ایسای مصیح پسر خدا هست و متقدند که او بروی سلیب جان داد و دوباره زنده شد و یگانه نجادهنده و خداون می باشد. گرچه پیروان مصیح در مورد بعض مسائل و حتی موضوعات اساسی اختلاف عقیده دارند ولی اکثران به اتحاد و اتفاق علاقمن می باشند و مایلن طبق عارضوی مصیح در ایمان و محبت یک باشند. یکی از حدفهای کلیسا این هست که ایمانداران را قادر سازد که در معرفت خدا و در ایمان و محبت رشد نمایند و همچونین با ساهر ایمانداران دارای دوستی و معاشرت باشند. ضروری است که هر ایماندار دستور مصیح را در مورد تعمیت و عوضیت در کلیسا و اتحاد نماید. هر پیروه مصیح به ساهر پیروان نیازمند است. همانطور که هر عوض بدن انسان به ساهر اعضای بدن احتیاج دارد. هیچ ایماندار هرگز نباید خود را از رفاقت و همبستگی ساهر ایمانداران در کلیسا مجزا سازد. به علاوه مصیح کلیسا را معذف ساخت است که کار او را در این جهان به انجام رساند. و هنگام که ایسای مصیح چون انسان در این جهان به سر می برد کلام خدا را برای مردم بیان می کرد. مریضان را شفا می داد، غمزدگان را تسلیم می بخشید و گناهکاران را رستگار می نمود. مصیح قبل از این که به آسمان سعود نماید به پیروان خود دستور فرمود که مجده نجات را به تمام مردم جهان برسانند. مهمترین کار و وظیفه تمام پیروان مصیح در تمام کشورهای جهان این است که پیغام مصیح را به همه مردم برسانند و آنان را دعوت نمایند که به وی ایمان آورند. پیروان مصیح همچونین باید محبت مصیح را به همه نجات ها و مذاهب به وسیله شفا بخشیدن مریضان و تعالیم دادن جاهلان و غذا دادن گرستنگان و موئزه نجات را به اسیران گناه نشاندهند. ایسای مصیح زندگی خود را در خدمت مردم سرف کرد و اعضای کلیسای او نیز باید از او سرمشق پیگیرند. همان طور که هر گله گذفند به شبان نیازمنده است، هر گروه ایماندار نیز احتیاج به رهبران دارد که تا آنان را تعالیم داده راه نمایی کنند و تشویق و ترخیب نمایند و در وقت ضروری آنان را که منحرف شدهند توبیخ و تنبیه کنند. از زمان تاسیس کلیسا خدا این گناه رهبران را برای حفاظت فرزندان خود در کلیسا محیا فرمود. ایسای مصیح دوازده نفر را انتخاب نمود که رسولان او باشند و پیغام او را به مردم جهان برسانند و کلیسای او را بنانمایند. سپس به طور که در عهد جدید ملاحظه میکنیم خدا ایده دیگر رانیز انتخاب نمود که در کلیسا شابان و معلم و مبشر و خادم و رهبر و سرپرست باشند. تمام این خادمین روحانی مصیح در کلیسا امروزه انجام وظیفه می نمائند.