فصل ۱۲

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

مصیحیت چیست؟ فصل دوازده هم کلیسا چیست؟ شاید شنیده باشید که مردم ساختمان هایی را که پیروان مصیح در آن عبادت می‌نمایند کلیسا می‌خوانند. هرچند مردم غالباً ساختمان را کلیسا می‌دانند لیکن معنی واقعی کلمه کلیسا ساختمان نیست بلکه اجتماع ایماندارانی هست که در آن ساختمان عبادت می‌نمایند. کلیسا دلالت می‌کند به اجتماع ایمانداران مصیح در محل بخصوص و همچنین این کلمه برای همه ایمانداران، هم کسانی که هنوز در این جهان هستند و هم اشخاص که با مصیح در آسمان می‌باشند استعمال می‌شود. در زمان‌های گذشته خدا فرزندان اسرائیل را انتخاب نمود تا قوم برگذیده او باشند. او احکام خود را با وسیله موسا با آنان بخشید و سرزمین فلسطین را با آنان داد و برای ایشان انبیاء فرستاد تا ایشان را تعلیم دهند و راجه با آمدن مصیح موعود با ایشان سخن گویند. هنگام که ایسا، مصیح موعود در زمان معین در میان اسرائیل ظاهر شد، برخی از مردم به او ایمان آوردند، لیکن اغلب آنان از ایمان آوردن امتنا ورزیدند. سپس خدا از آنان که به مصیح ایمان آوردند، قوم جدید برای خود تشکیل داد که کلیسای مصیح خونده می‌شود. در ابتدا فقط اسرائیلیان قوم برگوزیده خدا محصوب می‌شدند، لیکن اکنون تمام مردم و زنان که از نجاتها و ملل مختلف روی زمین به مصیح ایمان می‌آورند، قوم جدید خدا به شمار می‌روند. رای دخول در اجتماع اسرائیل اجرای مراسم خطنه بود که خدا برای ابراهیم و تمام نسل زکوره او مقرر فرمود، لیکن رای دخول به کلیسای مصیح که قوم جدید خدا می‌باشد، عبارت است از تحمید و به همین دلیل خطنه دیگر اهمیت مذهبی ندارد. تحمید طبق فرمایش مصیح در مورد کسان اجرا می‌شود که طوبه کرده و به مصیح ایمان آورده اند و نشانه اوزیت در خانواده روحانی خدا می‌باشد. تحمید به خودی خود کسی را نجات نمی دهد زیرا گناهکاران فقط به وسیله ایمان به مصیح نجات می‌آبند. تحمید علامت و سمبول پاکی از گناه و شروع یک زندگی جدید در مصیح می‌باشد. در بعضی از کلیساها مرسوم است که آب بر سر کسان که تحمید می‌گیرند می‌پاشند ویا می‌ریزند و در کلیساهای دیگر اشخاص را کاملا در آب فروع می‌برند. تحمید برای هر شخص فقط یک بار انجام می‌شود. در عهد جدید کلیسا بدن مصیح نامیده می‌شود. مصیح سر کلیسا است و تمام اعضای بدن و از هر نجات و زبان و رنگ در او یک می‌باشند. از این را کلیسا یکی است به طور که مصیح یکی است. کلیسا همچونین پاک است زیرا به خدای پاک تعلق دارد. ما هازا هنگام که امروز به وضع کلیسا در جهان نگاه می‌کنیم می‌بینیم که غالبا دوچار تفرقه می‌باشد و گاه اوقات در آن شرارت وجود دارد. چرا چونین است؟ اولین نکته که باید به آن توجه کنیم این است که در کلیسا عده زیاد وجود دارند که به وسیله روح القدس تولد تازه نیافتند و به همین دلیل واقعا مصیحی نیستند. کتاب مقدس می‌گوید که هر کس روح مصیر را ندارد از آن او نمی باشد. رساله برو میان فصل 8 آیه 9 به علاوه باید در نظر داشته باشیم که تمام اعضای کلیسا شبه اشخاص مریضه می‌باشند که برای شفایی آفتند به شفاخانه آمدند. آنها خود را به دست‌های طبیب بزرگ یعنی ایسای مصیح سپرده اند و او آنها را تدریجا بهبودی می‌بخشد و از مرض گناه شفا می‌دهد. همچونین تا موقعی که پیروان مصیح در این جهان به سر می‌برند از نتائج گناه کاملا آزاد نیستند و به همین دلیل همه احتیاج داریم که گناهان خود را اعتراف و از آنها توبه نماییم. تمام اولاد آدم گناهکارند ولی تفاوت که بین پیروان مصیح و سائرین وجود دارد این است که پیروان واقعی مصیح خود را به دکتر که خدا فرستاده است تسلیم می‌نمایند و داروهای او را مورد استفاده قرار می‌دهند و دستورهای او را اطاعت می‌کنند. در صورت که سائرین چونین نمی کند. در حال که تمام ایمانداران حقیقی در مصیح یک هستند شاید بدانید که در جهان فرقه‌های مختلف مصیحی وجود دارد. دو فرقه که از همه بزرگتر هستند عبارت از کاتولیک و پروتستان می‌باشد و این دو فرقه بزرگ دارای شعباد متعدد می‌باشند ولی متابق کتاب مقدس تمام این پیروان مصیح یکی هستند. همه آنان ایمانداران که ایسای مصیح پسر خدا هست و متقدند که او بروی سلیب جان داد و دوباره زنده شد و یگانه نجادهنده و خداون می‌باشد. گرچه پیروان مصیح در مورد بعض مسائل و حتی موضوعات اساسی اختلاف عقیده دارند ولی اکثران به اتحاد و اتفاق علاقمن می‌باشند و مایلن طبق عارضوی مصیح در ایمان و محبت یک باشند. یکی از حدفهای کلیسا این هست که ایمانداران را قادر سازد که در معرفت خدا و در ایمان و محبت رشد نمایند و همچونین با ساهر ایمانداران دارای دوستی و معاشرت باشند. ضروری است که هر ایماندار دستور مصیح را در مورد تعمیت و عوضیت در کلیسا و اتحاد نماید. هر پیروه مصیح به ساهر پیروان نیازمند است. همانطور که هر عوض بدن انسان به ساهر اعضای بدن احتیاج دارد. هیچ ایماندار هرگز نباید خود را از رفاقت و همبستگی ساهر ایمانداران در کلیسا مجزا سازد. به علاوه مصیح کلیسا را معذف ساخت است که کار او را در این جهان به انجام رساند. و هنگام که ایسای مصیح چون انسان در این جهان به سر می‌برد کلام خدا را برای مردم بیان می‌کرد. مریضان را شفا می‌داد، غمزدگان را تسلیم می‌بخشید و گناهکاران را رستگار می‌نمود. مصیح قبل از این که به آسمان سعود نماید به پیروان خود دستور فرمود که مجده نجات را به تمام مردم جهان برسانند. مهمترین کار و وظیفه تمام پیروان مصیح در تمام کشورهای جهان این است که پیغام مصیح را به همه مردم برسانند و آنان را دعوت نمایند که به وی ایمان آورند. پیروان مصیح همچونین باید محبت مصیح را به همه نجات‌ها و مذاهب به وسیله شفا بخشیدن مریضان و تعالیم دادن جاهلان و غذا دادن گرستنگان و موئزه نجات را به اسیران گناه نشاندهند. ایسای مصیح زندگی خود را در خدمت مردم سرف کرد و اعضای کلیسای او نیز باید از او سرمشق پیگیرند. همان طور که هر گله گذفند به شبان نیازمنده است، هر گروه ایماندار نیز احتیاج به رهبران دارد که تا آنان را تعالیم داده راه نمایی کنند و تشویق و ترخیب نمایند و در وقت ضروری آنان را که منحرف شدهند توبیخ و تنبیه کنند. از زمان تاسیس کلیسا خدا این گناه رهبران را برای حفاظت فرزندان خود در کلیسا محیا فرمود. ایسای مصیح دوازده نفر را انتخاب نمود که رسولان او باشند و پیغام او را به مردم جهان برسانند و کلیسای او را بنانمایند. سپس به طور که در عهد جدید ملاحظه می‌کنیم خدا ایده دیگر رانیز انتخاب نمود که در کلیسا شابان و معلم و مبشر و خادم و رهبر و سرپرست باشند. تمام این خادمین روحانی مصیح در کلیسا امروزه انجام وظیفه می‌نمائند.