د ۵۷ زبور شعر

 د مصنوعي استخباراتو له لارې نقل کول

خداوندا تو برما رحم فرما چماییم در بلایا رحم فرما که جانم سایه است از آیه تو پناه آوردم بر سایه تو و آواز بلند خانم خدا را همه چیز داده است زیراک ما را رهاننده فرستد زاسمنها ملامت تا نگردند جسم و جانها فرستد راستی و رحمتش را کند اتمام برما نعمتش را زبان دشمنانم همچو شمشیر بود دندانهاشان نیزو و تیز خدا در عشر خود گنج نهان است جلالش بر تمامی جهان است برای پای من دام نهادند و پیش روی من چاه گشادند ولیکن خود درفتادند بر چاه اگرچه پایشان بود بر سر ما مراعی اود و بربت باش بیدار دل مستحکم است دنبال دیدار خداوندا ترا رحمت عظیم است که بر افلاک فیز تو قدیم است ترا در بین قوم تسبیل گویم ترا با دیده بیدار جویم