ایمان به پسر خدا

ایمان واقعی یعنی اعتماد کردن به عیسای مسیح، پذیرفتن او به عنوان خداوند و نجات‌ دهنده و تسلیم کردن زندگی خود به عیسای مسیح

ایمان به عیسای مسیح فقط گفتن اینکه «من به وجود عیسای مسیح ایمان دارم» نیست.

به همین دلیل، ایمان واقعی با توبه همراه است. توبه یعنی انسان مسیر خود را تغییر دهد؛ گناه خود را ببیند، از آن روی برگرداند و به سوی خدا بازگردد. توبه به این معنا نیست که انسان ادعا کند دیگر هیچ اشتباهی نخواهد کرد، بلکه به این معنی است که قلب او می‌‌خواهد از گناه فاصله بگیرد و در راه خدا زندگی کند.

درکتاب مقدس نوشته شده است: پس توبه کنید و به‌سوی خدا رو آورید، تا گناهان‌تان پاک شود

پس توبه کنید و به‌سوی خدا رو آورید، تا گناهان‌تان پاک شود.
اعمال رسولان ۳: ۱۹

در مسیحیت، ایمان به عیسای مسیح امری پنهانی نیست. شخص ایماندار ایمان خود را اعتراف می‌‌کند و در پاسخ به دعوت مسیح، تعمید می‌‌گیرد

تعمید در آب، درک مسیحی از مرگ و دفن انسان قدیم و آغاز زندگی تازه در مسیح را نشان می‌‌دهد. همچنین، شخص ایماندار به جامعه ایمانداران، یعنی بدن مسیح و کلیسا، می‌‌پیوندد

اما باید به یاد داشته باشیم که تعمید به ‌تنهایی یک مراسم ظاهری نیست؛ بلکه بیانگر ایمانی است که در قلب انسان شکل گرفته و زندگی او را تغییر می‌‌دهد

راه رفتن با خدا با ایمان آوردن پایان نمی‌یابد؛ بلکه از همان‌جا آغاز می‌‌شود

مسیحی دعوت شده است که هر روز با خدا زندگی کند؛ در دعا، در مطالعه کلام خدا، در محبت به دیگران، در بخشیدن، در خدمت کردن و در دوری از گناه. عیسای مسیح می‌فرماید:

اگر مرا دوست داشته باشید، احکام مرا اطاعت خواهید کرد.
یوحنا ۱۴: ۱۵

پس محبت به خدا فقط با کلمات نشان داده نمی‌شود؛ بلکه در زندگی روزانه ما دیده می‌‌شود

وقتی کسی با خدا راه می‌‌رود، آهسته، آهسته شخصیت و رفتار او نیز تغییر می‌‌کند. او می‌‌آموزد که به جای نفرت، محبت کند؛ به جای انتقام، ببخشد؛ به جای غرور، فروتن باشد؛ و به جای زندگی برای خواسته‌های خود، اراده خدا را جستجو کند.

ممکن است ما درباره خدا زیاد بدانیم، در برنامه‌های مختلف شرکت کنیم و حتی درباره ایمان به مسیح صحبت کنیم؛ اما سؤال مهم این است

آیا قلب و زندگی ما واقعاً با خداست؟ آیا در تصمیم‌های روزانه خود به خدا اعتماد می‌‌کنیم؟ آیا گناهان خود را نزد خدا می‌‌آوریم و از آنها توبه می‌‌کنیم؟

آیا به عیسای مسیح و کاری که او برای نجات ما انجام داد اعتماد داریم؟

آیا اراده خدا برای زندگی ما مهم‌ تر از خواسته‌های خود ما است؟

راه رفتن با خدا به معنای کامل و بی‌خطا بودن نیست؛ بلکه به معنای زندگی کردن در حضور او و تکیه کردن هر روزه بر فیض اوست. گاهی ممکن است دچار لغزش شویم، اما خداوند ما را رها نمی ‌کند. هنگامی که لغزش می‌‌کنیم، با فروتنی به سوی او بازمی ‌گردیم؛ وقتی گناه خود را می‌‌بینیم، آن را صادقانه اعتراف می‌ کنیم و با قلبی توبه‌ کار از او طلب بخشش می‌‌نماییم.

راه رفتن با خدا یعنی هر روز نگاه خود را به عیسای مسیح بدوزیم، به فیض او اعتماد کنیم و بدانیم که نجات و قوت ما از خود ما نیست، بلکه از خداوند است. او در مسیر دگرگونی و تقدیس، دست ما را می‌ گیرد و هر روز ما را بیشتر به شباهت مسیح درمی‌ آورد؛ تا در محبت، ایمان و اطاعت، ریشه‌ دارتر شویم و زندگی‌ ما هرچه بیشتر بازتاب حضور و جلال او باشد

امروز از خود بپرسیم: آیا فقط درباره خدا می‌‌دانم، یا واقعاً با خدا راه می‌روم؟ ‌از دیدگاه مسیحیت، خدا انسان را به یک زندگی تازه دعوت می‌‌کند؛ زندگی‌ای که با ایمان به عیسای مسیح آغاز می‌ شود و هر روز با او ادامه پیدا می‌ کند

چون از راهِ ایمان عادل شمرده شده ایم، به واسطۀ سَروَر ما عیسای مسیح، از صلح با خدا برخوردار می گردیم.
رومیان ۵: ۱

خداوند به ما کمک کند که نه فقط نام او را بر زبان داشته باشیم، بلکه هر روز در حضور او زندگی کنیم، اراده او را بجوییم و با ایمان و محبت در راه او قدم برداریم

چون از راهِ ایمان عادل شمرده شده ایم، به واسطۀ سَروَر ما عیسای مسیح، از صلح با خدا برخوردار می گردیم. ما به وسیلۀ ایمان به مسیح وارد فیض خدا شده ایم