When God Asks

اگر تا هنوز به عیسای مسیح ایمان نیاورده‌اید، تصور نمایید شبی فرا رسیده است که همه جا در آرامش فرو رفته و شما در خلوت خود هستید. ناگهان خدا از شما پرسشی بسیار ساده اما عمیق می‌‌پرسد: «آیا واقعاً با من راه می‌روی؟»

شاید شما جواب دهید: «بلی، من به خدا ایمان دارم  »

اما سؤال بعدی این است: « آیا فقط دربارهٔ من می‌‌دانید، یا واقعاً به من اعتماد کرده‌اید؟ »

 ما انسان‌ها از دوران کودکی دربارهٔ خدا چیزهای بسیاری می‌‌آموزیم. دربارهٔ دعا، عبادت، گناه، بخشش و شیوهٔ درست زندگی کردن. اما دانستن دربارهٔ خدا با شناختن خدا یکسان نیست

ممکن است کسی اطلاعات زیادی دربارهٔ خدا داشته باشد، اما قلبش هنوز از او دور باشد. پس چگونه می‌‌توانیم واقعاً با خدا راه برویم؟

یک مشکل جدی وجود دارد که مانع راه رفتن ما با خدا می‌ شود و آن گناه است.

کتاب مقدس می‌‌گوید:

زیرا همه گناه کرده و از جلال خدا دور مانده اند.
رومیان ۳: ۲۳

 دروغ‌هایی که گفته‌ ایم، خشم‌هایی که در دل داشته ‌ایم، نفرت‌هایی که پرورش داده‌ایم، افکاری که خدا را خشنود نمی‌کنند و کارهایی که دوست نداریم دیگران از آن‌ها باخبر شوند، همه نشان می‌‌دهند که به بخشش خدا نیاز داریم

اما این پرسش مطرح می‌‌شود: چگونه خدای مقدس می‌‌تواند گناه انسان را ببخشد و در عین حال عدالت او نیز برقرار بماند؟

اینجاست که پیام انجیل اهمیت پیدا می‌‌کند

خدا تنها عادل نیست، بلکه سرچشمهٔ بی‌کران محبت نیز هست. انسان نمی‌تواند با تلاش و کارهای نیکوی خود به خدا برسد و نجات یابد، بلکه انجیل اعلام می‌‌کند که نجات، هدیه‌ای رایگان و الهی است

خدا عیسای مسیح را فرستاد تا انسان را از گناه نجات دهد. عیسای مسیح بر صلیب جان خود را داد؛ نه به خاطر گناه خود، بلکه برای گناهان ما. او قربانی شد تا راه آشتی انسان با خدا گشوده شود و سه روز بعد از مردگان برخاست.

این عبارت دقیقاً بازتاب‌ دهنده پیام مرکزی و اصلی ایمان مسیحی است

چنانکه در انجیل یوحنا آمده است:

خدا به جهان آنقدر محبت داشت که پسر یگانۀ خود را داد تا هر کسی به او ایمان بیاورد هلاک نگردد، بلکه صاحب زندگی ابدی شود.
یوحنا ۳: ۱۶

هموطن عزیز ! شاید سوالی در ذهن تان خطور نماید« پس من چه باید بکنم؟»

پاسخ انجیل روشن است؛ایمان بیاور، توبه کن و به عیسای مسیح اعتماد نما

ایمان یعنی تنها با زبان نگوییم: «من عیسای مسیح را قبول دارم»، بلکه واقعاً به او اعتماد کنیم.

توبه یعنی از گناه روی برگردانیم و به سوی خدا بازگردیم. توبه به این معنا نیست که دیگر هرگز شکست نمی‌خوریم؛ بلکه یعنی دیگر نمی‌خواهیم گناه فرمانروای زندگی ما باشد.

وقتی متوجه می‌‌شویم از خدا دور شده‌ایم، به سوی او بازمی ‌گردیم. وقتی سقوط می‌‌کنیم، دوباره نزد او می‌‌آییم.

وقتی گناه خود را می‌‌بینیم، آن را پنهان نمی‌کنیم، بلکه با فروتنی نزد خدا به آن اعتراف می‌‌کنیم.

درینجاست که یک زندگی تازه‌ای آغاز می‌ شود.ایمان به مسیح پایان راه نیست، بلکه آغاز راه است. از همان لحظه، انسان دعوت می‌‌شود که هر روز با خدا راه برود.

این زندگی تازه از تو دعوت می‌‌کند که عیسای مسیح را شخصاً بشناسی، سخنان او را بخوانی و کتاب مقدس را با ذهنی باز و قلبی صادق مطالعه کنی

از خدا  چنین بخواه: « خدایا، اگر این حقیقت است، آن را به من نشان بده. قلب مرا باز کن تا تو را بشناسم و اراده‌ات را درک کنم»

در پایان، شاید مهم ‌ترین سؤال زندگی این نباشد که «من چقدر دربارهٔ خدا می‌‌دانم؟» بلکه این باشد: «آیا زندگی من با خداست؟»

کلام خدا اعلام می‌‌کند که راه آشتی با خدا در عیسای مسیح است؛ در ایمان به او، توبه از گناه، پذیرفتن فیض و بخشش الهی و آغاز زندگی تازه‌ای با خدا.

هموطن عزیز، شاید امروز همان روزی باشد که باید لحظه‌ای مکث کنی؛ نه برای قضاوت دیگران و نه برای تصمیم‌ گیری دربارهٔ زندگی آنان، بلکه برای اینکه به قلب خود بنگری و از خود بپرسی: «اگر امروز در حضور خدا حاضر شویم ، آیا می‌‌توانم بگویم: خداوندا، من فقط دربارهٔ تو نشنیده‌ام؛ بلکه تو را جستجو کرده‌ام. به تو اعتماد کرده‌ام و می‌‌خواهم هر روز با تو راه بروم»

کلام خدا می‌‌گوید:

خود را به خدا نزدیک سازید و او نیز به شما نزدیک خواهد شد. .. (یعقوب ۴: ۸

دعا می‌‌کنم خداوند قلب‌های جویای حقیقت را هدایت کند و به هر هموطن عزیز و هر کسی که صادقانه او را می‌‌جوید، نور حقیقت خود را نشان دهد

آمین