Fasting in Christianity: An Invitation to a Living Relationship With God

در مسیحیت، مفهوم روزه بیشتر بر رابطه قلبی با خدا استوار است تا انجام یک حکم دینی الزام‌آور

در ایمان مسیحی، انسان با خدا نه از راه انجام تکالیف مذهبی، بلکه از راه محبت و فیض او رابطه برقرار می‌‌کند. به همین دلیل، مسیحیان به زمان خاص یا ماه معینی برای روزه‌داری مقید نیستند و چیزی به نام «ماه روزه» وجود ندارد. بلکه هر ایماندار می‌‌تواند در هر زمان، به هدایت خداوند، چه به‌صورت فردی و چه جمعی، برای چند ساعت، یک روز یا چند روز روزه بگیرد

این آزادی به معنای بی‌اهمیتی روزه نیست، بلکه نشان می‌‌دهد که در مسیحیت، خدا بیشتر به دل انسان نگاه می‌‌کند تا به شکل ظاهری عبادت.

در کتاب ‌مقدس، روزه اغلب با توبه، فروتنی و جستجوی خدا همراه است. انسان روزه می‌‌گیرد تا از گناهان خود بازگردد، دلش را در حضور خدا فروتن سازد و برای شنیدن صدای او آماده شود. بنابراین، هدف روزه در مسیحیت صرفاً نخوردن و نیاشامیدن نیست، بلکه فرصتی است برای عمیق‌تر شدن رابطه انسان با خدای زنده

روزه زمانی است که انسان آگاهانه از نیازهای جسمانی فاصله می‌‌گیرد تا توجه خود را به نیازهای روحانی معطوف کند؛ زمانی برای دعا، تفکر، و بازگشت دل به سوی خدا. در این معنا، روزه راهی است برای پاک شدن درون، نه فقط محدودیت بیرونی

یکی از تفاوت‌های مهم نگاه مسیحیت به روزه، تأکید شدید بر نیت درونی است. عیسی مسیح، که مسیحیان او را کلام زنده خدا می‌‌دانند، پیروان خود را هشدار می‌‌دهد که عبادت را برای دیده شدن انجام ندهند. او می‌‌فرماید

وقتی روزه می گیرید، مانند ریاکاران خود را جگرخون نشان ندهید. آنها خود را طوری نشان می دهند تا مردم بفهمند که روزه دارند. به یقین من به شما می گویم که آنها اجر خود را یافته اند. اما تو وقتی روزه می گیری، رویت را بشوی و موهایت را چرب کن، تا پیش مردم روزه دار به نظر نیایی بلکه فقط پدر آسمانی تو که در نهان است آن را بداند، آن وقت پدر آسمانی تو که هیچ چیز از نظر او پنهان نیست، اجر تو را خواهد داد.
متی ۶: ۱۶-۱۸

در این سخن، تأکید بر این است که خداوند به قلب انسان نگاه می‌‌کند. هر عبادتی که برای خودنمایی یا کسب احترام دیگران انجام شود، ارزش روحانی خود را از دست می‌‌دهد. آنچه نزد خدا ارزشمند است، دل فروتن و نیت صادقانه است

از دیدگاه مسیحیت، روزه وسیله‌ای برای کسب رضایت خدا نیست، زیرا مسیحیان باور دارند که خدا پیشاپیش در محبت خود به انسان نزدیک شده است. روزه پاسخی است داوطلبانه به دعوت خدا برای شناخت عمیق‌تر او. این عمل نه از سر ترس، بلکه از سر محبت انجام می‌‌شود

پیام مسیحیت این است که خدا خواهان رابطه‌ای زنده و شخصی با انسان است؛ رابطه‌ای که در آن، انسان می‌‌تواند بی‌واسطه با خدا سخن بگوید، توبه کند، بخشش را دریافت نماید و در آرامش او زندگی کند. روزه، یکی از راه‌هایی است که انسان دل خود را برای این رابطه آماده می‌‌سازد

روزه در مسیحیت یادآور این حقیقت است که خدا تنها به اعمال ظاهری ما نمی‌نگرد، بلکه تشنه دل‌هایی است که با صداقت به سوی او باز می‌‌گردند. این دعوتی است برای تأمل در این پرسش عمیق:

آیا هدف عبادت، انجام یک وظیفه است، یا یافتن خدا و شناخت محبت او؟

مسیحیت اعلام می‌‌کند که خدا به انسان نزدیک شده است و راه رابطه با او را از طریق عیسی مسیح گشوده است؛ راهی که با محبت، فیض و دعوتی صمیمی به زندگی تازه همراه است