لومړی کورینټینس باب 4

اول قرنتیان فصل چهارم همه باید مارا خادمان مسیح و ناظران حقایق اسرار خدا بدانند. البته یک ناظر باید قابل اعتماد باشد. اما اگر به وسیله شما و یا یک محکمه انسانی داوری شوم برای من کوچکترین اهمیتی ندارد. من در باره خود قضاوت نمی کنم. شاید من در خود عیبی نمی بینم. ولی این دلیل نیست که من بیگناه هستم. خود خداوند است که در باره من قضاوت خواهد کرد. پس پیش از روز داوری در باره دیگران داوری نکنید. بلکه منتظر آمدن خداوند باشید. زیرا او آنچرا که در تاریکی پنحان است در برابر نور آشکار خواهد ساخت و نیات پنحانی آدمیان را فاش خواهد کرد. در آن وقت هر کست آن طول که شایسته او است از جانب خدا تحسین خواهد شد. ای برادرال بخاطر شما خودم و اپولس را نمونه قرار دادم تا از ما یاد بگیرید که از آن چی که نوشته شده است نباید تجاوز کرد. تا هیچیک از شما خود پسندانه یک نفر را تعریف نکند و دیگری را خوار نشمارد. زیرا کیست که تو را برتر ساخته است جز آن چی که از دیگران گرفته ای چی داری؟ پس اگر از کسی دیگر گرفتی چرا توری به خود فخر می‌کنی که گویا از خود داشته ای؟ اکنون دیگر تمام آرزوهای شما براورده شده است. حالا همه چیز برای شما فراهم است و اکنون بدون ما به سلطنت رسیده اید. ای کاش واقعا این توری بود تا ما نیز با شما سلطنت می‌کردیم. چونین به نظر بیرستد که خدا ما رسولان را مانند اثیران محکوم به مرگ که در آخر صفحه لشکریان قرار دارند به نمایش گذارده و ما را در مقابل چشم تمام کائنات چه فرشته و چی انسان به تماشا گذاشته است. به خاطر مسیح لوده شمرده می‌شویم ولی شما در مسیح مردمان داناه استید. ما ضعیف استیم و شما قوی. ما را حقیر می‌شمارند و به شما افتخار می‌کنند. تا به این ساعت ما گرست نه و تشنیم، لباس کافی نداریم، لط و کوب می‌شویم، آواره و سرگردان هستیم. با وجودین، با دستهای خود کار می‌کنیم و زحمت می‌کشیم. وقتی فحش می‌شنویم، دعای خیر می‌کنیم، وقتی آزار می‌بینیم، تحمل می‌کنیم. وقتی بما دهمت می‌زنن، با مهربانی جواب می‌دییم. ما مانند کسافت دنیا و لجن عالم انسانیت کشته و هنوز هم همین حالت را داریم. این‌ها را ننوشتم تا شما را خجل سازم، بلکه خواستم شما را مانند فرزندان عزیز خود نصیحت نمایم. سیرا اگرچه شما هزاران معلم در مسیح داشته باشید ولی بیشتر از یک پدر نخواهید داشت و من با دادن بشارت انجیل مسبب پیوستگی شما با مسیح شده و به این وسیله پدر شما گشتم. بنابراین از شما درخواست می‌کنم، از من پیروی کرید. برای این منظور تیموتاوس را پیش شما فرستادم. او فرزند عزیز و وفادار من در خداوند است. اصولی را که از مسیح آموختم و در همه جا در کلیساها تحریم می‌دهم، او به شما یاداوری خواهد کرد. اما ادهی چون فکر می‌کنند که من نزد شما نخواهم آمد، مغرور شدند. ولی اگر خدا بخواهد به زودی پیش شما خواهم آمد و آنوقت دیگر ادعاهای اشخاص مغرور را قبول نمی کنم، بلکه می‌خواهم ببینم که قدرت آنها تا چه حد است. زیرا پادشاهی خدا عبارت از حرف نیست، بلکه از قدرت است. من چگونه نزد شما بیایم؟ با دره و یا با مهربانی و ملائمت؟