دویم کورنتیان ۱۲

 د مصنوعي استخباراتو له لارې نقل کول

رساله دومه پولس رسول به قرنطیان. دومه قرنطیان فصل دوازده هم. حتی اگر این گونه فخر کردن هیچ فایده نداشته باشد، باید به آن ادامه هم. مثلا می توانم در باره جذبه و مقاشفاتی که خداوند به من عطا فرمود صحبت کنم. من شخصی را در مسیح می شناسم که چارده سال پیش تا به آسمان ثوام را بوده شد. جسمن یا روحن نمی دانم، خدا می داند. فقط می دانم که این مرد به بهشت برده شد. نمی دانم جسمن یا روحن، خدا می داند. و چیزهای شریط که آنقدر مقدس و محرمانه است که بیان آن جایز نیست. من حاضرم به تجربیات این مرد فخر کنم ولی در خودم هیچ دلیل برای فخر کردن نمی بینم. مگر در ضعفهای خود. اگر بخواهم به خود فخر کنم، مثل یک احبق سخن نخواهم گفت. زیرا هرچی بگویم عین حقیقت است. اما چونین کار نخواهم کرد. ما بعدا کسی بیش از آن چی در من می بیند یا از من می شنود برای من عرضش قایل شود. و برای این که بخاطر مکاشفات فوقلادهی که دیدم مغرور نشوم، نخوشی جسمانی درناکی به من داده شد. که مانند قاسد از طرف شیطان مرا بکوبد تا زیاد مغرور نشوم. سی بار از خداوند درخواست کردم که آن را از من دور سازد. اما او در جواب به من گفت، فیض من برای تو کافیشت، زیرا قدرت من در زعف تو کامل می گردد. پس چقدر بیشتر با مسررت به زعف و ناتوانی خود فخر خواهم کرد تا قدرت مسیح مرا فرا گیرد. بنابراین من بخاطر مسیح، زعفها، بهرمتیها، سختیها، آزارها و دشواریها را با آغوش باز می پذیرم زیرا در هنگام زعف قوی هستم. من درست مثل یک احمق حرف می زنم ولی تقصیر شما است. شما من را مجبور کردید. در توام این مدت شما باید از من تعریف می کردید زیرا حتی اگر من هیچ به حساب نیایم باز هم از آن رسولان عالی مقام شما کمتر نیستم. علایم که رسالت من را ثابت می کند با سبر تمام در میان شما ظاهر شد. از جمله آیات و عجایب و ماجزات بود. از چله هاستر زرفتار من با شما بدتر از کلیسه های دیگر بود. جز این که برای خرچ زندگی خود از شما کمک نمی گرفتم. من را برای چونین بیادالتی ببخشید. اکنون این سیومین بار است که حاضرم نزد شما بیایم و قول می دهم که به شما بار نخواهم شد. زیرا من شما را می خواهم نه پول تان را. فرزندان نباید برای والدین پسنداز کنند بلکی برعکس والدین باید در فکر فرزندان خود باشند. پس من خوشحال می شوم که اموال و حتی جان خود را در راه شما بدهم. اگر من شما را اینقدر دوست دارم آیا شایسته است که شما مرا کمتر دوست داشته باشید؟ شما قبول می کنید که من بر شما زحمت ندادم. اما در عوض بگوید که من خیلی چالاک بودم و با حیله شما را فریب دادم. چطور آیا من به وسیله کسانی که پیش شما فرستادم از شما بهرعی گرفتم؟ من خواهش کردم که تیتوس پیش شما بیاید و آن برادر مشهور را با او فرستادم. آیا تیتوس از شما بهرعی گرفت؟ مگر من و او به وسیله یک روح هدایت نشدیم؟ مگر هر دوی ما در یک راه قدم نگذاشتیم؟ شاید گمان می کنید که ما در طول این مدت می کوشیم پیش شما از خود دفاع کنیم. نخیر، ما در حضور خدا و در پیوستگی با مسیح سخن می گوییم. آره، ای دوستان عزیز، هر چی می کنیم برای بنای شماست. من از این می ترسم که وقت پیش شما بیایم، شما را غیر از آن چی می خواهم بیابم. و شما نیز مرا غیر از آن چی می خواهید بیابید. آره، می ترسم که در آنجا با نزا و حسد و تندخویی، خودخواهی، بدگویی، سخنچینی و خودبسندی و حراج و مراج روبرو شوم. و می ترسم این بار که بیایم، خدای من بار دیگر آب روی مرا در حضور شما بریزد. یعنی من برای اشخاصی که گناه کردند و از ناپاکی و فساد اخلاقی و احمال شهوانی خود توبه نکردند، عشق خواهم ریخت.