شعر زبور ۶۲

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

خدایا که شود عهدم فراموش که جان من برای توست خاموش نجات من همه از جانب اوست امیدم این بود دارد مرا دوست نجات و سخری من اوست تنها نخواهم خورد جنبش نزد اعدا نگیرد هیچ کس ایمان پاکم نسازد هیچ کس حرگز حلاکم دروغ را دوست نی دارن ایان است مریشان را برکت در زبان است ولی لعنت کنن در دل شما را که از دل کرده اند بیرون خدا را نجات است و جلالم بر خداوند پناو و سخرم به چون و به چند کنید بر او توکلگر عزیزند چو دل دارید حضور وی بریزند بنی آدم بطالت پیش کردند همیشه در دروغ اندش کردند بغاردگر شما مغرور باشید بدانید از خداوند دور باشید به دولت چون شد افزون دل ما بندید نمیدانید که فردا مستمندید خدا طبق عمل خواهد جزا داد که کار خیش را برداد بنهاد