رومیان ۹

رومیان فصل نهام آن چی می‌گویم حقیقت است من به مسیح تعلق دارم و دروغ نمیگویم وجدان من که از روح القدس روشن شده بمن اتمنان می‌دهد که دروغ نمیگویم که در دل خود باری غم سنگین و دلتنگی بی پایان دارم آرزو می‌کردم اگر ممکن می‌شد بخاطر برادران خود یعنی قوم یهود که خیشاوندان من هستند خدازده و از مسیح جدا شدم آنها اسرائیلی هستند مقام فرزندخواندگی شراکت در جلال خدا پیمانها شریعت مراسم عبادت و وعدها به ایشان داده شده است اجداد قوم به ایشان تعلق دارند و مسیح هم از لحاظ است و نسب از نجاد آنها است او مافق همه و تا ابت خدای متبارک است آمین مقصد این نیست که کلام خدا تمام نشده است زیرا از نسل یقوب بودن دلیل نمی شود که همه اسرائیلی حقیقی باشند و از نجاد ابراهیم بودن باعث نمی شود که همه فرزندان او شمورده شود زیرا خدا به ابراهیم فرمود فرزندان از حق فرزندان تو شمورده خواهند شد یعنی همه کسانی که به طور طبیعی به دنیا می‌آیند فرزندان خدا شمورده نمی شود بلکه فقط آنان که متابق وعده خدا به دنیا می‌آیند فرزندان او شمورده می‌شود وعده که خدا داد چونین بوده در وقت معاین من بر می‌گردم و سارا سایب پسر خواهد بود نه تنها این بلکه رفقه از یک نفر یعنی از جد ما اصحاب کامله شد و پیش از تولد بچه‌های دوگانه او و پیش از این که این دو نفر عمل نیک یا بد انجام دهند به رفقه گفته شد برادر بزرگ خادم برادر کوچک خواهد بود تا این که مقصد خدا در انتخاب یکی از این دو نفر ثابت بماند و این انتخاب مشروط به دعوت او باشد نه به احمار انسان تران که نوشته شده است یعقوب را دوست داشتم اما عزیزو نفرت داشتم پس چی بگوییم بگوییم که خدا بینصاف هست هرگز زیرا خدا به موسا می‌فرماید به هرکی بخواهم رحم کنم رحم خواهم کرد و به هرکی بخواهم دلسوزی نمایم دلسوزی خواهم نمود بنابراین بخواسته‌ها و کوشش‌های انسان بستگی ندارد بلکه بسته به خدایست که رحمت می‌نماید کلام خدا به فرعان می‌فرماید به همین منظور ترا برنگ اختم تا با وسیله تو قدرت خود را نشان دهم و اسم من در سراسر جهان انتشار یابن بنابراین به هرکی بخواهد رحمت می‌نماید و هرکی را بخواهد سرسخت می‌سازد یکی از شما به من خواهد گفت پس دیگر چرا خدا ما را ملامت می‌سازد زیرا کیست که بتواند با اراده او مقامت کند ای آدم تو کیستی که به خدا جواب می‌دیهی آیا کوزه از کوزگر بپرسد چرا من را به این شکل ساختی؟ مگر کوزگر حق ندارد که از یک مرشد گل یک ظرف برای مصرف عالی و ظرف دیگر برای مصرف معمولی بسازد؟ چی می‌شود اگر خدا بخواهد با سبر زیاد متحمل کسان شود که مورد خشم او بوده و سزاوار حلاکت می‌باشند و به این وسیله هم غذب خود را نمایان سازد و هم قدرت خود را مکشوف گرداند؟ و چی می‌شود اگر خدا بخواهد بزرگی جلال خود را به کسانی که مورد رحمت او هستند و قبلن آنها را برای جلال آماده کرده بود ظاهر سازد؟ حتی بما یعنی کسانی را که او نه تنها از میان قوم یهود بلکی از میان ملت‌های غیریهود نیست خواسته است؟ چنان که او در کتاب هوشای پیغمبر می‌فرماید مردمان را که متعلق بمن نبودند قوم خود خواهم نامید و ملت را که مورد لطف من نبود محبوب خود خواهم خوند و درست در همان جایی که به ایشان گفته شد؟ شما قوم من نیستی آنها پسران خدا زنده خوانده خواهم شد و اشیا نیست درباره اسرائیل چونین می‌گوید حتی اگر قوم اسرائیل به تعداد رگای کنار دریا باشند فقط در یک کم از اشان نجات خواهم دیافت زیرا خداوند به طور کامل و با سرعت به حساب تمام عالم خواهد رسید و چنان که اشیای پیغمبر قبلن گفته بود اگر خداوند قادر مطلق فرزندان برای ما باقی نمی گذاشت ما مانند شهر صدوم شده و شبیه شهر غموره می‌گشتیم پس چی بگوییم؟ باید بگوییم که ملت‌های غیریهود که برای بدست آوردن عدالت کوشش نکردن از راه ایمان آن را بدست آوردن حال آن که قوم اسرائیل که پیوستد جوی‌های شریعتی بودند تا با وسیله آن آدل شمرده شوند آن را نیافتند چرا؟ به علت این که کوشش‌های ایشان از روی ایمان نبود بلکه در اثر اعمال خودشان بود و این ترتیب آنها از همون سنگ لغزش خوردند که کلام خدا به آن اشاره می‌کند