رومیان ۳

رومیان فصل سوام پس یهودیان چی برطری بر غیر یهودیان دارند؟ یا سنت چی عرضش دارد؟ البته از هر لحاظ عرضش فراوان دارند اول آن که خدا پیام خود را به یهودیان سپرد اما اگر بعضی از آنها امین نبودند آیا بیوفایی آنها وفاداری خدا را باطل می‌سازد؟ هرگز نه حتی اگر همه انسانها دروگو باشند خدا راستگوه است چنان که نوشته شده است راستگوهی تو باید در سخن گفتن معلوم و اقانیت تو در محاکمه ثابت شود اما اگر سرارت ما عدالت خدا را بیشتر آشکار بی سازد چی بگوییم؟ آیا می‌توانیم بگوییم که هرگاه خدا ما را مجازات می‌کند بینصافی می‌کند؟ مثل آدمیان سخن می‌گویم هرگز نه اگر خدا آدل نباشد چطور می‌تواند دنیا را داوری کند؟ اما اگر دروغ من در مقابل راستی خدا جلال او را بیشتر آشکار می‌سازد چرا باز هم به انوان یک گناهکار ملامت بیشمم؟ پس چرا نگوییم بیایید بگی کنیم تا ازان خوبی به بار آید؟ در واقع ادعی تهمت زنان گزارش کردن که ما چونین چیزی گفتیم حکم دادن بر این اشخاص بجاز پس چی؟ آیا ما یهودیان از غیریهودیان وزه بهتری داریم؟ ابدا پیش از این نشان دادیم که یهودیان و غیریهودیان همه در گناه گرفتار هستند چونان که نوشته شده است حتی یک نفر نیست که آدل باشد کسی نیست که بفهمد یا جویای خدا باشد همه آدمیان از خدا رو گردانیدند همگی از رای راست دور شدند حتی یک نفر نیکو کار نیست گلوه شان مثل قبر روباز است زبان شان را برای فریب دادن بکار می‌برند و از لبهای شان سخنان مولک مانند زهرمار جاری است دهان شان پر از دشنامای زننده و بد است و پاهای شان برای خوندیزی تندره است بر جا که می‌رون و ایرانی و بدبختی به جا می‌گذارند و رای سل و سلامتی را نشناختند خدا ترسی به نظر شان نمیرسد ما می‌دانیم که روی سخن در شریعت با پیروان شریعت است تا هر دهان بسته شود و تمام دنیا خود را نسبت به خدا ملزم و مسئول بدانند زیرا هیچ انسانی در نظر خدا با انجام احکام شریعت آدل شمرده نمیشود کار شریعت این است که انسان گناه را بشناست اما اکنون عدالت خدا که تورات و پیامبران بر آن شهادت دادند به ظهور رسید است خدا بدون در نظر گرفتن شریعت و فقط از راه ایمان به ایسای مسیح همه ایمانداران را آدل می‌شومارد زیرا هیچ تفاوت نیست همه گناه کردند و از جلال خدا کم آمدند اما با فیض خدا همه به وساطت ایسای مسیح که خونبه‌های آزادی آنهاست به توری را یکان آدل شمرده می‌شوند زیرا خدا مسیح را به انوان وسیله برای آمرزش گناهان که با ایمان به خون او به دست می‌آید در مقابل چشم همه قرار داده و با این کار خدا عدالت خود را ثابت نمود زیرا در گذشته بسبب بردباری خود گناهان آدمیان را نادیده گرفت تا در این زمان عدالت خدا کاملاً به ثبوت برست یعنی ثابت شود که خدا آدل هست و کسی را که به ایسا ایمان می‌آورد آدل می‌شومارد پس فخر کردن چی معناه دارد؟ جای برای آن نیست به چی دلیل؟ آیا به دلیل انجام دادن شریعت؟ نه خیلی بلکه چون ایمان می‌آوریم زیرا ما یقین داریم که به وسیله ایمان بدون اجرای شریعت آدل شمارده می‌شویم آیا خدا فقط خدای یهودیان است؟ مگر خدا غیری یهودیان هم نیست؟ البته هست خدا یکی است و یهودیان را بر اساس ایمان و غیری یهودیان را نیست از راه ایمان آدل می‌سازد آیا این به آن معناه است که با ایمان شریعت را از میان بر می‌داریم؟ نه خیلی هرگیست بلکه آن را استوار می‌سازیم