رومیان ۱

رساله پولس رسول به رومیان رومیان فصل اول از طرف پولس بنده ایسای مسی و رسول که خدا برای بشارت انجیل برگوزیده و فرا خونده است. خدا انجیل را مدت‌ها پیش به وسیله پیامبران خود در نوشته‌های انبیا وعده داد. این انجیل در باره پسر او خداوند ما ایسای مسی هست که از لحاظ انسانیت یکی از فرزندان داود بود و با زنده شدنش پس از مرک با قدرت بزرگ ثابت نمود که از لحاظ قدوسیت خدایی او پسر خدا است. خدا به وسیله مسی با ما فیض اطافر بود تا رسولان او باشیم و همه ملت هارا با ایمان و اطاعت مسی هدایت کنیم. این همچنین شامل حال شما رومیان است که خدا شما را دعوت فرموده تا از ایسای مسی شده. من این رساله را به همه شما محبوبان خدا در روم که به این مقام مقدس خوانده شده اید می‌نویسم. فیض و سلامتی از طرف خدا پدر ما و ایسای مسی خداوند به شما باد. پیش از هرچیز خدا خود را به وساطت ایسای مسی برای همه شما شکر می‌کنم. زیرا ایمان شما در تمام دنیا شهرت یافته است. خدا آن خدای که او را با اعلام انجیل در باره پسرش از دل و جان خدمت می‌نمایم شاهد است که همیشه در وقت دعا شما را بیاد می‌آورم. مدرخواست می‌کنم که در صورت امکان اگر خدا بخواهد بلاخره به دیدن شما معافق شوم. زیرا بسیار آروزو مندم که شما را ببینم تا از برکت روحانی شما را بهرمند ساخته تقویت نمایم. مقصدم آن است که به وسیله ایمان دو جانبه پشتیبان همدیگر باشیم. شما به وسیله ایمان من و من به وسیله ایمان شما. ای برادران نمیخواهم بیخبر باشی که بارها قصد داشتم نزد شما بیایم. اما همیشه چیزی مرا از انجام آن بازداشته است. من خواستم همانطوری که در میان ملتهای دیگر سمری یافتم در میان شما نیز بیابم. زیرا من در برابر همه از مردم پیش رفته گرفته تا وحشیان از روشن فکران گرفته تا نادانان دینه بگردن دارم. بنابراین شوق دارم که به قدر توانایی خود انجیل را به شما نیز که در روم به سر می‌برید احلام نمایم. زیرا من از انجیل خجل نیستم. از آن رو که انجیل قدرت خداست برای نجات هر کسی که ایمان آورد. اول یهودیان و سپس غیری یهودیان. زیرا انجیل نشان می‌دهد که خدا چگونه آدمیان را آدل می‌شمارد. و این پایه ایمان است و بر ایمان بناشده است. چنان که نوشته شده است. شخص آدل به وسیله ایمان زندگی می‌کند. غذب خدا از آسمان بر هر گونه گناه و شرارت مردم نازل می‌شود که زندگی شرارت آمیزشان مانه شناسایی حقیقت است. خدا آنان را مجازات می‌کند و این کار برحق است. زیرا آن چی آدمیان درباره خدا می‌توانند بدانند بر آنها آشکار است. زیرا خدا آن را در پیش چشمان ایشان قرار داده است. از زمان آفرینش دنیا صفات نادیدنی او یعنی قدرت ازلی و علوهیت او در چیزهای که او آفریده است بروشنی مشاهده می‌شود. و از این رو آنها ابدا وزره ندارند. اگرچه آنها خدا را شناختند ولی آن طوری که شایسته ای او است او را تکریم و شکرگزاری نکردند. در عوض افکارشان کاملا پوچ گشته و عقل ناقص آنها تیره شده است. در حال که ادعای حکمت می‌کنند نشان می‌دهند که نادان هستند. آنها جلال خدای ابدی را به گتهای شبیه انسان فانی و پرندگان و چارپایان و خزندگان تبدیل کردند. به این جهت خدا ایشان را با شهوات به حوثهای خودشان در ناپاکی وا گذاشت که با یک دیگر بدنهای خود را ننگین سازند. آنان حقیقت خدا را به دروغ تبدیل کردند و آفریده‌های خدا را به عوض خود آفریدگار پرستیدند. خالق که تا ابد شایسته ستایش است. لذا خدا آدمیان را تسلیم شهوات ننگین خودشان کرده است. حتی زنان روابط طبیعی جنسی را به آنچه غیر طبیعی تبدیل کردند. به همان طریق مردان روابط جنسی طبیعی را با زنان ترک نمودند و در آتش شهوت برای همجنسان خود سوختند. مردان مرتقب اعمال زشت و ننگین با مردان دیگر شدند و در وجود خودشان مجازات را که سزاوار چونین خلافکاری است دیدند. چون آنها خداشناسی را عمر ناچیز شمردند خدا آنها را تسلیم افکار فاسدشان نمود تا اعمال زشت و ناشایست بجا آورند. آنها از انواع شرارت و بدی و تمه و بدخواهی و همچنین از حسادت و آدمکشی و نزا و فریبکاری و بدیتی پرستند. آنها شایعه می‌سازند و از یک دیگر بدخواهی می‌کنند. از خدا نفرت دارند، ظالم و مغروب و لافزند و سازندهی بدیها هستند و از والدین خود سرپیچی می‌کنند. بیفهم، بیوفا و بیمحبت و بیرحم هستند و با وجود این که حکم خدا را می‌دانند که کنندگان چونین کارها مستوجب مرگند ولی نفقت خودشان این کارها را می‌کنند بلکه دیگران را نیست در انجام آنها تشویق می‌دهند.