دو چهره ای آزادی

۲۷ ژوئن ۲۰۲۶

دو چهره ای آزادی

پس اگر پسر، شما را آزاد سازد واقعاً آزاد خواهید بود.
یوحنا ۸: ۳۶

در انجیل شریف یوحنا ۳۶:۸ «پسر» به عیسای مسیح اشاره دارد یعنی پسر خدا. مفهوم این جمله، این است که فقط عیسای مسیح می‌‌‌‌تواند انسان را از اسارت گناه آزاد کند.

آزادی واقعی با تلاش انسانی کامل نمی ‌شود، این آزادی هدیه‌ای از سوی خدا است

آزادی یکی از مفاهیم مهم و جذاب برای انسان است، اما درک آن در نگاه مسیحی با برداشت‌‌های رایج دنیوی تفاوت اساسی دارد. این دو نوع آزادی نه تنها از نظر تعریف، بلکه از نظر هدف، نتیجه و کاربرد کاملاً متفاوت هستند.

در نگاه دنیوی، آزادی اغلب به معنای «انجام هر آنچه انسان می‌‌‌‌خواهد» بدون محدودیت بیرونی تعبیر می‌‌‌‌شود. این نوع آزادی بر خواسته ‌های شخصی، استقلال فردی و رهایی از قوانین یا محدودیت‌ها تأکید دارد.

اما آزادی در مسیح به معنای « رهایی از اسارت گناه و قدرت آن» است. این آزادی، انسان را قادر می‌ سازد تا آنچه درست و خداپسند است را انتخاب کند، نه صرفاً آنچه دلخواه است.

آزادی دنیوی از انسان، فرهنگ یا نظام‌های اجتماعی سرچشمه می‌‌‌‌گیرد.

آزادی در مسیح از خدا و کار نجات‌ بخش مسیح حاصل می‌‌‌‌شود. یعنی آزادی مسیحی یک عطیه خداوند است، نه صرفاً یک حق انسانی.

آزادی دنیوی، هدف آن معمولاً رضایت شخصی، لذت و خود محوری است. فرد می‌‌‌‌خواهد زندگی‌اش را مطابق میل خود شکل دهد.

آزادی در مسیح، هدف آن زندگی در محبت، خدمت به دیگران و جلال دادن به خدا است، در این نوع آزادی، انسان از خود محوری آزاد می‌‌‌‌شود تا بتواند دیگران را محبت کند

آزادی دنیوی اگر بدون هدایت باشد، می‌‌‌‌تواند به خودخواهی، وابستگی به لذت ‌ها و حتی اسارت‌های جدید (مثل اعتیاد، گناه یا پوچی) منجر شود. به‌عبارتی دیگر، آزادی ظاهری ممکن است به اسارت درونی تبدیل شود

آزادی در مسیح، ثمرهٔ آن آرامش درونی، پاکی زندگی، رشد روحانی و رابطهٔ عمیق با خدا است

این آزادی، انسان را به زندگی سالم و هدفمند هدایت می‌‌‌‌کند.

آزادی دنیوی اغلب مسئولیت را کاهش می‌‌‌‌دهد و تأکید می‌‌‌‌کند: «من هر کاری بخواهم می‌‌‌توانم انجام دهم»

آزادی در مسیح با مسئولیت همراه است:«من آزاد هستم تا درست زندگی کنم و دیگران را خدمت کنم»

در ظاهر، آزادی دنیوی گسترده ‌تر به نظر می‌‌‌‌رسد، اما در واقع ممکن است انسان را بردهٔ تمایلات خود کند

در مقابل، آزادی در مسیح شاید محدود به نظر برسد، اما در حقیقت انسان را به آزادی واقعی و پایدار می‌‌‌‌رساند

آزادی دنیوی می‌‌‌‌گوید: « هر چه می‌‌‌‌خواهی انجام بده»

اما آزادی در مسیح می‌‌‌‌گوید «تو آزاد شده‌ای تا آنچه درست است آنرا انتخاب کنی و در محبت زندگی کنی»

بنابراین، آزادی در مسیح نه بی‌ قیدی است و نه خود محوری، بلکه رهایی‌ای است که انسان را به زندگی‌ای عمیق ‌تر، پاک ‌تر و پر از محبت هدایت می‌‌‌‌کند

چگونه خون عیسای مسیح ما را از هر گناه پاک می‌‌‌‌کند؟(نگاهی بر تعلیم اول یوحنا ۱۱:۷

«همان‌ طور که آب آلودگی‌های جسم را می‌‌شوید، خون مسیح آلودگی گناه را پاک می‌‌کند» خدا برای نجات انسان بهای بسیار بزرگی پرداخت. او ما را با طلا و نقره نخرید، بلکه با خون گران ‌بهای پسر محبوب خود، عیسای مسیح، فدیه داد. این حقیقت نشان می‌‌دهد که ارزش هر انسان در نظر خدا بسیار زیاد است و محبت او فراتر از تصور ماست

مقاله‌های اخیرا

عیسای مسیح کیست؟ آیا او پسر خداست؟

آیا تا به حال از خود پرسیده‌اید که انسان چگونه می‌‌تواند خدا را بشناسد؟ آیا راهی برای رهایی از گناه، یافتن آرامش حقیقی و رسیدن به زندگی جاودان وجود دارد؟ این پرسش‌ها از آغاز تاریخ ذهن انسان را به خود مشغول کرده‌اند. کتاب مقدس پاسخ این پرسش‌ها را در شخص عیسای مسیح آشکار می‌‌سازد

برتری قربانی مسیح

مصلوب شدن عیسای مسیح بر روی صلیب یک رویداد معمولی تاریخی نیست، بلکه نقطهٔ اوج طرح نجات خدا برای تمام انسان‌ها به شمار می‌‌‌‌رود. این قربانی با هر قربانی دیگری در تاریخ ادیان تفاوت اساسی دارد و از نظر اهمیت، جایگاهی یگانه و بی‌نظیر دارد. مهم‌ ترین دلیل این برتری به شخصیت عیسای مسیح برمی‌ گردد. او تنها یک پیامبر یا انسان درستکار نیست، بلکه «کلمهٔ خدا که جسم گرفت» و «پسر یگانهٔ خدا» است.

لوقا ۱۴: ۱ ـ ۱۱عیسی و فریسی

در انجیل لوقا نسبت به اناجیل هم مانند از وقت غذا زیاد تر نقل شده است که از نظر لوقا جز از زندگی مسیحی است. اما از جهت دیگر زندگی مسیحی یک سفر است و از دید دیگر هم مثل مهمانی و یا جشن است. بسیار داستان‌های انجیل مثل داستان پسر گمشده که در فصل آینده در مورد آن صحبت خواهیم کرد با محافل غذا خوری پایان می‌‌یابند. همه ای موضوعات در غذا خوری شام آخر عیسی و در راه عموآس در فصل ۲۴ با هم یکجا شده پایان می‌‌رسند. در فصل ۱۴، لوقا از دو مثل در مورد محفل دعوت نقل کرده است. یکی از این مثل‌ها در آیات ۷ تا ۱۱ قید شده است، اما اکثراً به حیث ضرب المثل شناخته نمی شود. چون این قسمت به حیث یک مشورهٔ اجتماعی و یا سخنان حکیمانه در نظر گرفته می‌‌شود. آیا شما می‌‌خواهید که از خجالت کشیدن از مهمان دیگر جلوگیری کنید؟ اگر می‌‌خواهید پس از این نکتهٔ خردمندانهٔ عیسی استفاده کنید. اما عیسی برای دادن مشوره‌های خوب نیامده بود، اما خط مشی او اکثرآً در مورد علت‌های اصلی شرمنده شدن(غرور و خود خواهی) بود. به هر صورت لوقا برای ما می‌‌گوید که این یک ضرب المثل است(آیت ۷) و یا به کلمات دیگر می‌‌توانیم بگویم که این قسمت ممکن است معنی دیگر هم داشته باشد. پس در این قسمت مقصد اصلی عیسی از این گپ‌ها چه است؟ قسمت‌های باقی ماندهٔ فصل ۱۴ می‌‌تواند به ما واضح بسازد که مقصد عیسی از این گفته‌ها چه است. مقصد عیسی از این گفته‌ها راه‌های است که مردم می‌‌خواهند از طریق آن برای خود در نظر خدا مقام حاصل کنند. از نظر عیسی آنها کوشش می‌‌کنند با تلاش و کوشش خود و با پیروی کردن از شریعت خود را پاک تر بسازند. در مورد این قسم اشخاص در قسمت اول این فصل (۱ تا ۶) صحبت شده است. در این قسمت دیده می‌‌شود که کوچکترین نشانه‌های نادرست بودن به دقت زیر نظر گرفته اند. مثل کار عیسی در مورد شفا دادن شخص آب گرفته گی در روز سبت و اعتراض‌های که در برابر آن صورت می‌‌گیرد که مخالف معیار‌های آن هاست. اما عیسی در این قسمت می‌‌خواهد که این معیار‌ها را که اعتراض کنندگان زیاد روی آن تاکید می‌‌کنند آنها را سر چپه سازد. او می‌‌خواهد به اشخاصی که از نظر معیار‌های آن‌ها نادرست هستند کمک کند و او به موضوعاتی تماس گرفته است که قبلاً هیچ کس جرات نکرده است به آن تماس بگیرد. اگرچه طوری معلوم می‌‌شود که بیان این ضرب المثل در محافل اجتماعی چندان مناسب به نظر نمی رسد، اما در این هم شکی نیست که هم در دنیایی عیسی و هم دنیایی اطراف آن اخطار‌های در مورد غرور و خود خواهی‌ها وجود داشتند. در اخطار‌های عیسی به کسانیکه می‌‌خواهند به زور در نظر خدا مقام بلند را حاصل کنند مفهوم و موقعیت خاص داده شده است. در زمان عیسی کسانی بودند که رسماً در این راه تربیه شده بودند و آنها طوری وانمود می‌‌کردند که گویا در نظر خدا نسبت به مردم عادی و غریب مقام فوق العاده دارند و آنها این مقام را در نتیجهٔ مطالعه شریعت و زحمت کشی شخصی شان بدست آورده اند. در عین زمان به دنیایی که لوقا خواسته به آنها بنویسد این موضوعات معنی و مفهوم آشکار وسیعتر دارد. در دورانیکه لوقا زندگی می‌‌کرد هزاران غیر یهودی به عیسی ایمان آورده مسیحی شدند و در دستر خوان که خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب برای آنها گسترده بود شریک شدند. از روی کتاب اعمال رسولان معلوم می‌‌شود که برای یهودیان که مسیحی شده بودند تحمل کردن و تایید کردن این موضوعات اگرچه ناممکن نبود اما مشکل بود. یهودیان بسیار علاقه داشتند که مقام و منصب شرعی خود را که قبلاً داشتند و همیشه صدر مجالس را اشغال می‌‌کردند حفظ کنند و در پهلوی آن آنها نقشهٔ بزرگ خدا را که می‌‌خواست دنیا را به شکل درست ایستاده کند درک کنند. بدبختانه غرور و خود خواهی ابر تاریکی بود که جلو تابیدن آفتاب سخاوت خدا را بر همه گرفته بود. غرور می‌‌گفت اگر این مقام را داشته باشم در حضور خدا هم لیاقت احترام را دارم، اگر این مقام را نداشته باشم من به فیض، رحم و محبت خدا هم ضرورت ندارم، وقتیکه من بصورت ساده می‌‌گویم که آنها لیاقت این چیز‌ها را ندارند، باید نداشته باشند. عیسی تمام زندگی خود را صرف شکستاندن این ابر‌ها کرد و باعث تاباندن شعاع گرم کنندهٔ محبت خدا بر کسانی شد که در زیر سایهٔ تاریک این ابر‌ها قرار داشتند. فریسی‌ها، نظاره گر چیز‌های بودند که به آن علاقه داشتند(آیت یک) اما قدرت هر دو، یعنی هم شفا بخشی و هم توضیح دهندهٔ عیسی برای آنها بسیار قوی و موثر بود. کوتاه فکران اکثراً دیگران را به عقب زده خود را پیش می‌‌ساختند و با محبت فراخدلانهٔ خدا مناقشه و مقابله می‌‌کردند. همه مسیحیان به این قسم محبت شفا بخش متکی به خدا دعوت شده اند تا با این فراخ دلی سخاوتمندانه در خدمت ضرورتمندان قرار گیرند.

درمان مرض اختلاف

جامعهٔ افغانی ما از گذشته‌ها پُر از تناقضات، اختلافات و تقسیم بندی‌ها بوده است که در بعضی دوران‌ها شدت اختیار کرده است که ترس از فروپاشی افغانستان به حیث یک کشور و یا به حیث یک ملت را بوجود آورده است. ما تا حدی به موضوعات چون: قومی، لسانی، دینی، منطقوی و غیره تقسیم شده با هم سر سازگاری نداریم که به مشکل می‌توانیم خود را به حیث یک ملت خطاب کنیم. با سقوط نظام به نام «جمهوری» و به قدرت رسیدن طالبان این اختلافات و تقسیم بندی‌ها شدت زیادتر اختیار کرده است. مخالفین طالبان آن‌ها را نماینده و وابسته به یک قوم می‌دانند و به خاطر طالبان آن قوم را مورد توهین و سرزنش قرار می‌دهند. این قوم که طالبان را به حیث نمایندهٔ قوم خود قبول ندارند به وارد کننده گان این برچسپ آنها را بیگانه و وارثان سرزمینی بنام افغانستان نمی دانند