زبور ۱۰

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

ای خداوند چرا دور استاده ای و در اوقات سختی خود را پنهان می کنی؟ تکبر شریران باعث رنج و آزار مسکینان می شود. پس آنها را در دامهای خودشان گرفتار کن. زیرا افتخار شخص شریر به دستاوردن خواسته های نفسانیش می باشد و سپاسگزاری شخص حریص توہین به خداوند است. شخص شریر در غرور خود می گوید بازخواست نخواهد کرد. همه فکرهای و این است که خدای نیست. راهای و همیشه مستحکم است. داوری های تو مافق تصور و دور از او است. همه دشمنان خود را به نظر حقارت می نگرد. او در دل خود می گوید هرگز لغزش نمی خورم و هیچ نوبدی بمن نمی رسد. دهن و از لعنت و فریب و ظلم پر است و از زبان و گناه و شرارت می بارد. در دهکده ها کمین می کند و مردم بیگنا را می کشد و چشمانش در جستجوی مستینان است. در جای مخفی مثل شیر در بیشه خود کمین می کند و به جهت گرفتن مستین کمین می کند و فقیر را به دام خود کشیده گرفتار می سازد. اشخاص بیچاره کوبیده و درمانده گردیده و مسکینان در اثر شکنجه زوراوران از بین می روند. در دل خود می گوید خدا فراموش کرده است روی خود را پوشانیده و هرگز نمی بیند. ای خداوند برخیز، ای خدا دست خود را برفراز و مسکینان را فراموش مکن. چرا شخص شریر به خدا توحین می کند و می گوید؟ خدا بازخواست نمی کند. خداوند تو غم و مسیبت مردم را می بینی تا به دست خود مکافات برسانید. مسکین سرنوشت خود را به تو تسلیم کرده است. مددگار یتیمان تو هستی. بازوی گناهکاران را بشکن و از شخص شریر بخاطر شرارتش بازخواست کن تا آن دیگر یافت نشود. خداوند پادشاه عبدی است. کسانه که خدایان دیگر را پرستش میکنند از سرزمین و ماهو می شوند. ای خداوند تو دعاهای مسکینان را می شنوید. به آنها قوت قلب داده و به فریاد و زاری آنها گوش فرا گرفتید. تو بداد یتیمان و ستمدیدگان می رسید. تا انسان خاکی موجب ترس و وحشت دیگران نشود. از خداوند پادشاه عبدی از شرارتش بازخواست کنید.