Romans Chapter 4

 Transcribed by AI

رساله پولوس رسول به رومیان رومیان فصل چهارم پس در این صورت در باره جد ما ابراهیم چی بگوییم؟ اگر به وسیل اعمال خود پیش خدا آدل شمرده می شد دلیل برای فخر می داشد اما او نمی تواند در پیشگاه خدا بخود فخر کند زیرا نوشته شده است ابراهیم به خدا ایمان آورد و خدا آن ایمان را برای او عدالت به حساب گذاشد شخصی که کار میکند مزد بگیرد و مزد او حدیه به حساب نمی آید بلکه حق او است که باید به او پرداخت شد و اما مردی که کار نمی کند بلکه به خدایی که حتی شخصی دور از خدا را آدل می گرداند ایمان می آورد ایمان او عدالت شمرده می شد حضرت داود در باره خوشی شخصی که خدا بدون در نظر گرفتن اعمالش او را آدل می سازد چونی می فرماید خداییشان را بخشیده و گناهانشان را پوشانیده است خوشا به حال کسی که خداوند گناه او را به حساب نمی آورد آیا این خوشی تنها متعلق به آنها نیست که سنت شدند یا همچنین به کسانی که سنت نشدند نیست تعلق دارد چنان که از کلام خدا نقل کردیم خدا ایمان ابراهیم را به انوان عدالت به حساب او گذاشت در آن زمان ابراهیم در چی حالت بود آیا پیش از سنت شدن او بود یا بعد البته پیش از سنت شدن و سنتش علامتی بود برای اثبات این که به وسیله ایمانش خدا او را پیش از آن که سنت شد آدل شمرده بود و از این رو ابراهیم پدر همه کسان است که به خدا ایمان می آورند و آدل شمرده می شوند حتی اگر سنت شده نباشند و همچنین پدر کسان است که سنت شدند نه تنها بخاطر این که سنت شدند بلکه بخاطر این که از ایمانی که ابراهیم در وقتی که سنت نشده بود داشت پیروی می کنند خدا به ابراهیم و فرزندانش وعده داد که جهان از او خواهد بود این وعده به علت اطاعت ابراهیم اثریت نیست بلکه برای این است که او ایمان آورد و ایمان او برایش عدالت شمرده شد زیرا اگر وعده های خدا به کسانی داده شود که از شریعت پیروی می کنند دیگر ایمان آدمی بیمانا و وعده خدا بیارزش است زیرا شریعت غذب خدا را به وجود می آورد اما جایی که شریعت نیست تجاوز شریعت هم وجود ندارد پس این وعده به ایمان متکیست تا آن بر فیض خدا استوار بوده و برای تمام فرزندان ابراهیم اعتبار داشته باشد نه تنها برای آنان که اثریت اطاعت می کنند بلکه برای کسان هم که مانند ابراهیم ایمان می آورند زیرا ابراهیم پدر همه ماست چنان که نوشته شده است از این رو این وعده در نظر خدایی که ابراهیم به اون ایمان آورد استوار است آن خدایی که مردگان را زنده می سازد نیستی ها را هستی می بخشد ابراهیم ایمان آورد و در آن هنگام که هیچ امیدی نبود او امیدوار گشت و از این رو پدر ملت های بسیار شد همانطوری که کلام خدا می فرماید اولاده تو به این اندازه زیاد خواند شد ابراهیم تقریبا ست ساله بود اما توجه به وضع بدنی خودش که تقریبا مرده بود و با توجه به این که ساره نمی توانست صاحب فرزند شود ایمان خود را سازد نساخت و نسبت به وعده خدا شکت نکرد بلکه در حال که خدا را هم می گفت ایمانش او را تقویت می نمود زیرا اتمنان کامل داشت که خدا قادر هست متابقه آنچه وعده فرموده هست عمل کند به این دلیل است که ایمان ابراهیم به انوان عدالت شمارده شد کلمات شمارده شد تنها بخاطر او نوشته نشد بلکه همچنین برای ما نوشته شد که باید عادل شمارده شد ما به خدای ایمان داریم که خداوند ما ایسا را پس از مرگ زنده ساخت او بخاطر گناهان ما تسلیم مرگ گردید و زنده شد تا ما در پیشگاه خدا عادل شمارده شد