Romans Chapter 1

 Transcribed by AI

رساله پولس رسول به رومیان رومیان فصل اول از طرف پولس بنده ایسای مسیح و رسول که خدا برای بشارت انجیل برگذیده و فرا خونده است. خدا انجیل را مدت ها پیش به وسیله پیامبران خود در نوشته های انبیاء وعده داد. این انجیل در باره پسر او خداوند ما ایسای مسیح است که از لحاظ انسانیت یکی از فرزندان داود بود و با زنده شدنش پس از مرک با قدرت بزرگ ثابت نمود که از لحاظ قدوسیت خدایی او پسر خدا است. خدا به وسیله مسیح به ما فیض اتا فرمود تا رسولان او باشیم و همه ملتها را به ایمان و اطاعت مسیح هدایت کنیم. این همچنین شامل حال شما رومیان است که خدا شما را دعوت فرموده تا از ایسای مسیح شدید. من این رساله را به همه شما محبوبان خدا در روم که به این مقام مقدس خوانده شده اید می نویسم. فیض و سلامتی از طرف خدا پدر ما و ایسای مسیح خداوند به شما باد. پیش از هر چیز خدا خود را به وساطت ایسای مسیح برای همه شما شکر میکنم. زیرا ایمان شما در تمام دنیا شهرت یافته است. خدا آن خدای که او را با اعلام انجیل در باره پسرش از دل و جان خدمت می نمایم شاهد است که همیشه در وقت دعا شما را بیاد می آورم. مدرخواست میکنم که در صورت امکان اگر خدا بخواهد بلاخره به دیدن شما معافق شوم. زیرا بسیار آرزو مندم که شما را ببینم تا از برکت روحانی شما را بهرمند ساخته تقویت نمایم. مقصدم آن است که به وسیل ایمان دو جانبه پشتیبان همدیگر باشیم. شما به وسیل ایمان من و من به وسیل ایمان شما. ای برادران نمیخواهم بیخبر باشی که بارها قصد داشتم نزد شما بیایم. اما همیشه چیزی مرا از انجام آن بازداشته است. من خواستم همانطوری که در میان ملتهای دیگر سمری یافتم در میان شما نیز بیابم. زیرا من در برابر همه از مردم پیش رفته گرفته تا وحشیان از روشن فکران گرفته تا نادانان دینه بگردن دارم. بنابراین شوق دارم که به قدر توانایی خود انجیل را به شما نیز که در روم بسر میبرید اعلام نمایم. زیرا من از انجیل خجل نیستم. از آن را که انجیل قدرت خدا است برای نجات هر کسی که ایمان آورد. اول یهودیان و سپ از غیری یهودیان. زیرا انجیل نشان میدهد که خدا چیگون آدمیان را عادل میشمارد و این پایه ایمان است و بر ایمان بناشده است. چنان که نوشته شده است. شخص عادل به وسیله ایمان زندگی می کند. غذب خدا از آسمان بر هر گونه گناه و شرارت مردم نازل می شود که زندگی شرارت آمیزشان مانی شناسایی حقیقت است. خدا آنان را مجازات می کند و این کار برحق است. زیرا آن چی آدمیان در باره خدا می توانند بدانند بر آنها آشکار است. زیرا خدا آن را در پیش چشمان ایشان قرار داده است. از زمان آفری نش دنیا صفات نادیدنی او یعنی قدرت ازلی و علوهیت او در چیزهای که او آفریده است بروشنی مشاهده می شود. و از این روح آنها ابدا وزره ندارند. اگر چی آنها خدا را شناختند ولی آن طوری که شایسته ای او است او را تکریم و شکرگزاری نکردند. در عوض افکارشان کاملا پوچ گشته و عقل ناقص آنها تیره شده است. در حال که ادعای حکمت می کنند نشان می دهند که نادان هستند. آنها جلال خدای ابدی را به بطهای شبیه انسان فانی و پرندگان و چارپایان و خزندگان تبدیل کردند. به این جهت خدا ایشان را با شهوات به حوثهای خودشان در ناپاکی وا گذاشت که با یک دیگر بدنهای خود را ننگین سازند. آنان حقیقت خدا را به دروغ تبدیل کردند و آفریده های خدا را به عوض خود آفریدگار پرستیدند. خالق که تا ابت شایسته ستایش است. لذا خدا آدمیان را تسلیم شهوات ننگین خودشان کرده است. حتی زنان روابط طبیعی جنسی را به آنچه غیر طبیعی تبدیل کردند. به همان طریق مردان روابط جنسی طبیعی را با زنان ترک نمودند و در آتش شهوت برای همجنسان خود سوختند. مردان مرتقب اعمال زشت و ننگین با مردان دیگر شدند و در وجود خودشان مجازات را که سزاوار چونین خلافکاری است دیدند. چون آنها خدا شناسی را عمر ناچیز شمردند، خدا آنها را تسلیم افکار فاسدشان نمود تا اعمال زشت و ناشایست بجا آورند. آنها از انواع شرارت و بدی و تمه و بدخواهی و همچنین از حسادت و آدمکشی و نزا و فریبکاری و بدیتی پر هستند. آنها شایعه می سازند و از یک دیگر بدعوی می کنند، از خدا نفرت دارند، ظالم و مغرور و لافزند و سازندهی بدی ها هستند و از والدین خود سرپیچی می کنند. بی فهم، بی وفا و بی محبت و بی رحم هستند و با وجود این که حکم خدا را می دانند که کنندگان چونین کارها مستوجب مرگند ولی نفقت خودشان این کارها را می کنند بلکه دیگران را نیست در انجام آنها تشویق می کنند.