گریه های درخت، داستان کوتاه

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

PYM JBZ شرمده های پاکتینت خوده باری دیگه و با برنامه دیگه سلام تقدیم میکنیم. امیدواریم تمانیات نیک دستندرکارای برنامه از هر گل برگره پذیراشوییم. تمنامی بریم سلام های مهرفضوی ما که اینکاس از محبت خالصانی ما نسبت به شماست، گرمایی باشه بر لحظه های شما. امیدواریم لحظات را که با برنامه تان هستین با خوشی و مسئلت تمام آمخته باشه. بله، خب آقای شاید بیاین پای معرفی اینوبت برنامه از هر گل برگه بنشینیم تا لحظه های شادافرین برای شننداه ما باشه. خب، عزیز شننداه کرامی، برنامه اینوبت از هر گل برگره با این مطالب زیند بخشیده ایم. گیریه های درخت داستان کتا تخلیص از نکنده ایش. شهر نان روزانه و موسیقی دارم. نام من شب است. نام من برگ است. نام من دود است. نام من تنباکو است. نام من راه رفتن بر سر برگهای خشک و نمزدهی پاییزی است. نام من فشردن و مچاله کردن قطیهای نازوک آبجاو است. نمی بینی که روی صورتم با خط دروشت نوشته شدند. نام من راه کشنده است. نه، من در این ده یازده سال انقدر این تنباکوی تلخ را در کاغذ پیچیدم و دود کردم که من پرس. نگاه کن، او چقدر لاغر شده است. شکمش به پاشتش چسبیده است. تا فردا می میرد و من میرم دیگری را میخرم. خورا کم است. روی پاکتش نوشته اند. نامش را کشنده است. در فروشگاه ها این داروی رهای بخش را به قیمت بلند میفروشند. در مغازه ها مرگ میفروشند. عجیب دنیاهی. باب علماس؟ شاید حالا استخوانهایت هم پوسیده باشند. نه، گمان نمی کنم. شاید استخوانهایت را بردند. در فابریکت ها از آن استفاده های دیگری بکنند. شاید همین حالا گردهای تو در بدن یکی از آدمهای نوت ساله این دیار باشد. کس چی میداند؟ باب علماس. شب حولناکه است. به نظرم میاید امشت بیشتر از شبهای دیگر حولناکه است. نه آرام و بیقرار هستم. نمی توانم با چیز کنار بیایم. نه دود، نه آب جاو، و نه چردها و خیالهای خوش. به نظرم میاید که این اتاق کوچکم امشت بیشتر تنگتار شده است. یک بستر خواب موندر است و دود زده. پهنویش منقل گاز برای پخت و پز. کنار شیدانی آب و دست چویی و یک چوکی برای نشستن و میز چوکی هم هست. و یک در و یک دریچه و خرت و پرتهای فراوان دیگر زندگی. این اشیا که تنگا تنگ در پهلوی هم افتاده اند، از دلتنگی فریاد میزند. از دریچه با کوچه نگاه میکنم. سکوت و خاموشی مثل شبهای دیگر. به خیالم میاید که دیگر آفتاب تلو نخواد کرد و فردا آغاز قیامت است. به نظرم میاید که در بیرون از من همه چیز مرده است. همین حالا مرده است. من هرگز علماس را ندیدم. ترا ندیدم بابا. مادرم میگفت علماس سنگ اگرانبهای است که در تاریکی میدرخشد. اما من هیچ گاه ندیدم. میشد یک بار میدیدمش. در این تاریکی میدرخشید. بیرون هم تاریک است. چراغ های خفیف در کوچه نور دلتنکننده پخش میکنند. از بیرون بای مرگ برگ ها میاید و بای گریه درخت های برهنه. از تاریکی. از زیر پوست گندیده شب. دلم میخواد پرون بیرون. روی برگ های خوشگیده و نمزده قدم بزنم. برگ های زرد. برگ های سرخ. قهوهی. به هر صومات و مبهود سره هم انبار شده اند. گرده هم جم شده اند. شاید میاندشند که چی دونه دوباره سبس شوند. به خیال هم میاید که آنها میخواند کار کنند تا دوباره سبس شوند. برگ ها برای میوه ها بودند. میوه ها رسیدند. میوه ها را بردند. برگ ها مندند و شاخه های برهنهی درخت ها. میخوام صدای شرشر پامل شدن برگ ها را بشنوم. برگ ها برای این بازی پی بردند. برای گریه درخت ها. صدای شرشر پامل شدن برگ ها خوشم میاید. نمیدانم چرا. انگار صدای شرشر برگ ها و لحل شدن آنها بمن چیز میگویند. بمن چیز را راز را انتقال میدهند. کاش من هم مانند آن جوانک پلاستیکی بودم. عقب شیشه خوشبختی و لباس های گران قیمت بردند. همیشه که از روبروی این مغازه میگذرم. دلم میشود شیشه های این مغازه را بشکنم. نه بخاطر سرقت مال مغازه بلکه یک تمایل و اتشی را برای شکستن شیشه های این مغازه در خودم میافتم. جوانک آرام و آسوده آن سوی شیشه استاده بود. ها، همیشه از آن سوی شیشه ها به سوی کسانه، به چشمهای کسانه مینگریست که با حسرت به او و لباس های او نگاه میکردند و میگذشتند. نه پاییزه داشته نراز و نیازه با الماسه گمشدهش و نه بای مرگ برگها و گریه خاموش درختها را در پاییز میشنید و نه ناگوزیر بود شب و روز تن با کو در کاغذ بپیچد و دود کند و یا با خشم و غذب در حال قیدندانهایش را به هم بفشارد قطیهای فلیزی آب جاورا طرق طرق کنند مچاله کند. این کار نیز برایم دلچسب و آرامش بخش بود. وقت قطیه را مچاله می کردم صدایش صدای گوشخراشش به گوش های امخوشهای اند می آمد. وقت مچاله اش می کردم دلم آرام می شد. به خیالم می آمد که با این کار اندک باری از دوشم دور می شود. و همین طور تهمانده سیکرت را زیر کفشم روی زمین انقدر می مالیدم که دیگر از آن اثرم نمی ماند. و با این کار حس می کردم که از بار سنگین روی شانه هایم اندک کاسته شده است. درست مننده بار سنگینه که خیال می کردم روی دوش آدم های این کرای خاکی قرار دارد. همیشه همین طور حس می کردم. به نظرم می آمد که شش میلیارد آدم کرای بزرگ خاکی ما را بردوش می کشند و به سمته می برند. حس می کردم تاریتی و شب هم روی شانه های من سنگینی می کنند. سنگینی شب و تاریتی را حس می کنم و سنگینی آفتاب را که تا چند ساعتی دیگر از راه می رسد و من باید او راه هم بردوش بکشم و از آن سمت به این سمت این برسانم. صدای طرق طرق قطار آهنگ را می شندم. صدای ایستادن و صدای دوباره رفتن. دوش مسافران سرگردان با کولبارهایشن. از این سو به آن سو و تلفونهای دستی. بوی تنده عدویه پاکاری تشناب ها. بوی سگرت های سخت ها. بوی تشناب ها. و می بینم که در هر قدم لکه های چرکین سپید رنگ روی سنگ فرش ها نقش بستند. ساجق های چسبیده و تهو آور. برگ ها در اندیشه آنند که میوه ها چی شدند. و شاید به این فکر میکنند که دوباره سبز شوند. علماز شوند. نه بابا من میخواستم ترا پیدا کنم. ترا در سرزمین خودمان گم کردم و به این سرزمین ها کشانده شدم. میتوانی به یاد بیاوری که پس از آن که ترا بردن گرده هایت را قلبت را و شاید هم دیگر عزای سالم بدنت را کشیدند و فروختند. بابا چرا ما اینقدر خوشبخت شدیم و دیگران بدبخت؟ نام تو علماز بود و من علماز زاده به حالا هیچ نام ندارم. آیا احساس میکنی که زیر پا کردن برگ های خزان چقدر لذت بخش است؟ و مچاله کردن یک قطی خالی آب جه و زیر پامالیدن یک تای سگرت کوچک تا نابود شود؟ آیا مرا، ما را، هزاران تا مرا میبینی که بدنبال تو در جست جوی گمشده های شاندرین سرزمین ها شب و روز تن با کو در کاغذ میپیچند و دود میکنند؟ راستی از مادرم چیزهای بیاد دارم. مادرم نمیخواست من توفنگ بگیرم. به بچه ها، به کودکان، به بچه های نوبالغ توفنگ های ماشیندار اتومات میدادند. کسی که توفنگ میگرفت، برایش تن با کو یک کاس آب و نان هم میرسید. من چی میدانم جنگ بخاطر چی بود و بر سر چی؟ راستم میاید که جنگ بود بین ما و آن روست های بدتر از مایی دیگر. بحانه ساخته شده بود تا گاه گاه جنگ در بگیرد و ادهه فرستاده شود به جمع رفته ها. توفنگ و پول، نه اصلا بگویم پول. توفنگ و جنگ، همه چیز داشتیم، صرف توفنگ های پیش رفته نداشتیم. مادر گفت برو، تو برو، بابت را پیدا کن. خوشبختی ما نزده اوست، شاید زنده باشد، شاید بتوانی پیدا کنی، نامش الماس است. هر جا که باشد، خودش تو را صدا میزند و میگوید من الماسم، من الماس تو هستم. وقت گریه درخت یادم می آید، به یاد مادرم می افتم. مادرم از سنگ بود، هیچ وقت گریه نکرد. من عشق روی مجه هایش ندیدم. وقت بابا الماس ما گم شد، وقت خوهر کوچکم مورد و وقت برادر کوچکم از این دنیا رفت، مادرم هیچ گریه نکرد. اما از اون روزها، سالها گذشتند. تو صدا نکردی؟ نه، اصلا اینها چی معنی دارند؟ مادر، پدر، خوهر، برادر، امروزتایی های ما، هر کس برای خودش کار باید بکند. این مشکل توست، این مشکل من هست. نمی دانم چرا مادرم من را به این جاها فرستاد تا تو را پیدا کنم. اگر می جستمت، در همون محل می جستمت که ما تو را گم کرده بودیم، اما این مادرم به من گفت تا به این جاها بیایم و تو را جستجو کنم. شنودهای مهربان، قسمت بعدی این داستان را در برنامه آینده خدمت شما پیشلش میکنیم. موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر موسیقی دیگر