شعر زبور ۲۱

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

خدای پادشا شادی نماید. نجات و قدرتت او را خوش آید. که بخشیدی مراد دل مرو را. تمنای زبانش شد محیا. برکت های نیکو بر مرادش. چو سپقد جزد شد محکم نهادش. نهادی بر سرش تاج از زر ناب. طلب کرد تا حیات گفتی تو دریاب. عظیم شد از نجات تو جلالش. که اکرام تو افزود بر کمالش. مبارک ساختهی تا به نهایت. مرو را شاد من کردی بغایت. توکل بر خداوند می کند شاه. بود از رحمت علایت آگاه. فرو ریزند تمام دشمنانت. که دست راستی تو بین مود کمانت. اگر که خشم گیری تو برانان. تنور آتش گردند فروزان. نماند در زمین میوه ازشان. تمام نسلشان گردد پرشان. که چون قصد بد کردند خدا را. بزده خش آوردند خدا را. خدا یا قدرتت جاوی دانیم. ترنم زان کنیم تسبیح خانیم.