شعر زبور ۱۲۵

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

برخدا هرکس توکل میکند هرچی پیشایت تحمل میکند امچو سهیون او بماند پایدار قیب جنبد از بلای روزگار قوهای عزت از صبح قدیم برکشیده گرد گرد ارشیلیم این خداوند است که گرد قوم خیش ایمینی بخشد ازاران بار بهش همقرار است که اصای هر شریر آدلان را هیچ ننماید اسیر تا مبادا آدلان در یک نگاه دست خود را آورند سوی گناه ای خدا بر صالحان راست دل کن تو احسان در میان آب و گل لیک آنان را که راه کج رووند یا که بر افکار کج مایل شوند همرای آنان که بدکارند همه امچو خار بین گلزارند همه هر دورا با هم نماید ره بری از بدی ها چون خداوند است بری تندرستی بر شما با تا عبد تندرستی بر شما با تا عبد نی بران کس که براه بد رود