بنام خداوند جان آفرین

بنام خداوند جان آفرین

حکیم سخن بر زبان آفرین

خداوند بخشندۀ دستگیر

کریم خطا بخش و پوزش پذیر

ادیم زمین سفره عام اوست

بر این خوان یغما چه دشمن چه دوست

مر او را رسد کبریا و منی

که ملکش قدیم است و ذاتش غنی

بشر ماورای جلالش نیافت

بصر منتهای کمالش نیافت

به بر اوج ذاتش پرد مرغ وهم

نه بر ذیل وصفش رسد دست فهم

به پای طلب ره بدآنجا بری

و ز آنها به بال محبت پری

بدرد یقین پرده‌های خیال

نماند سرا پرده الاجلال