شعر زبور ۲۶

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

ای خدای دادگر دادم بده از نهادم آنچه رفت یادم بده کرده ام رفتار در حد کمال من نبودم بی توکل هیچ حال کی بلغزم من در ایمان ای خدا امتحان کن آنچه میگویم ترا قلب من هم باطنم را ده صفا وعدت را ای خدا فرما وفا با منافق کنیشم داخل همه قیروم دنبال هر باطل همه همنشینم روز و شب با صالحین میگوریزم منز جمع طالحین مذبحت را می کنم دایم تواف بشنواند آواز هم در تا کفاف دوست می دارم محل خانت هم جلال و جلوه جانانت با گناهکاران مکن جم جان من همکن خون ریز را هم خوان من بس بود آزار اندر دستشان چون شراب رشوه کرده مستشان سالکم من در کمال خیشتن ای خدا رحم نما بر حال من در جماعتها ترا خواهم ستود در جماعتها ترا خواهم ستود ای خداوند بحر تو خانم سرود