Psalm 107:1-27

 Transcribed by AI

خداوند را سپاس کوید، زیرا که او نیکوست و رحمتش تا به ابت. فیدیه شدگان خداوند این را بگویند. آنهای که خداوند اشان را از دست دشمند فیدیه داده و از کشورهای بیگانه، از شرق غرب و شمال جنوب جمع کرده است. آنها در صحرا و بیابان بیراها آواره بودند و شهر برای سکونت نیافتند. گروست نو تشنه شدند و جانشان بیچاره و بینوا گردید. آنگاه در تنگی خود نزد خداوند پریاد براوردند و ایشان را از سختی هایشان رهائی بخشید. آنها را برای مستقیم رهبری نموند تا به شهر مسکون در آمدند. از خداون را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفتنگیز و بابنی آدم شکر کنند زیرا که جان تشنه را سیراک نمونده و جان گروستنه را با چیزهای نیک و سیر کرد. بعضشان در تاریکی و سایه موت نشسته بودند و در زندان و زنجیر رنج می بردند. زیرا که آنها از کلام خدا سرپیچی کردند و احکام خدای قادر متعال را بجا نیارده بودند. به همین جهت آنها را در زیر بار زحمت و مشقت چونان زلیل ساخت که از پاه افتادند و مدد کننده نبود. آن را در تنگی خود نزد خداون فریاد براردند و ایشان را از سختی هایشان رهائی بخشید. آنها را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد و از بند و زنجیر آزاد کردند. از خداون را بزسبب رحمتش و بزسبب کارهای شکفتنگیز و بابنی آدم شکر کند. زیرا که دروازه های برنجی را شکسته و پشت بند های آهنی آن را قطع می کند. افراد نادان بخاطر روش شریرانهی خود و بسواب گناهان خیش در عذاب بودند. جانشان از هر نوع خوراق بیزار بود و پایشان به لب گور رسیده بود. آن را در تنگی خود نزد خداون فریاد براردند و ایشان را از سختی هایشان رهائی بخشید. کلام خود را فرستاده ایشان را شفا بخشید و از مرگ و عذاب نجات داد. و از خداون را بزسبب رحمت است و بزسبب کارهای شکفتنگیز و بابنی آدم شکر کند.