First Corinthians Chapter 4

 Transcribed by AI

رساله اول پولس رسول با قرنطیان، اول قرنطیان فصل چهارم همه باید مارا خادمان مسیح و ناظران حقایق اسرار خدا بدانند. البته یک ناظر باید قابل اعتماد باشد. اما اگر به وسیله شما و یک محکمه انسانی داوری شوم، برای من کوچکترین اهمیت ندارد. من در باره خود قضاوت نمی کنم. شاید من در خود عیبی نمی بینم ولی این دلیل نیست که من بیگناه هستم. خود خداوند است که در باره من قضاوت خواهد کرد. پس پیش از روز داوری در باره دیگران داوری نکنید. بلکه منتظر آمدن خداوند باشید. زیرا او آنچرا که در تاریکی پنحان است در برابر نور آشکار خواهد ساخت و نیات پنحانی آدمیان را فاش خواهد کرد. در آن وقت هر کست آن تارک شایسته اوست از جانب خدا تحسین خواهد شد. ای برادران بخاطر شما خودم و اپولس را نمونه قرار دادم تا از ما یاد بگیرید که از آنچی که نوشته شده است نباید تجاوز کرد. تا هیچیک از شما خود پسندانه یک نفر را تعریف نکند و دیگری را خوار نشمارد. زیرا کیست که تو را برتر ساخته است. جز آنچی که از دیگران گرفتهی چی داری؟ پس اگر از کسی دیگر گرفتی چرا توری به خود فخر میکنی دیگویا از خود داشتهی؟ اکنون دیگر تمام آرزوهای شما براورده شده است. حالا همه چیز برای شما فراهم است و اکنون بدون ما به سلطنت رسیده اید. ای کاش واقعا این تورمی بود تا ما نیز با شما سلطنت میکردیم. چونین به نظر بیرسد که خدا ما رسولان را مانند اسیران محکوم به مرگ که در آخر صفحه لشکریان قرار دارند به نمایش گذارده و ما را در مقابل چشم تمام کائنات چه فرشته و چی انسان به تماشا گذاشته است. به خاطر مسیح لودش و مرده می شویم ولی شما در مسیح مردمان دانا هستید. ما ضعیف هستیم و شما قوی. ما را حقیر می شمارند و به شما افتخار میکنند. تا به این ساعت ما گرست نه و تشنیم، لباس کافی نداریم، لط و کوب می شویم، آواره و سرگردان هستیم. با وجودین، با دستهای خود کار میکنیم و زحمت می کشیم. وقتی فحش می شنویم، دعای خیر می کنیم، وقتی آزار می بینیم، تحمل می کنیم. وقتی بما تهمت می زنن، با مهربانی جواب می دهیم. ما مانند کسافت دنیا و لجن عالم انسانیت کشته و هنوز هم همین حالت را داریم. این ها را ننوشتم تا شما را خجل سازم، بلکه خواستم شما را مانند فرزندان عزیز خود نصیحت نمایم. سیرا اگرچه شما هزاران معلم در مسیح داشته باشید ولی بیشتر از یک پدر نخواهید داشت و من با دادن بشارت انجیل مسبب پیوستگی شما با مسیح شده و به این وسیله پدر شما گشتم. بنابراین از شما درخواست می کنم، از من پیروی کنید. برای این منظور تیموتاوس را پیش شما فرستادم. او فرزند عزیز و وفادار من در خداوند است. اصولی را که از مسیح آموختم و در همه جا در کلیساها تعریم می دهم، او به شما یاداوری خواهد کرد. اما ادهی چون فکر می کنند که من نزد شما نخواهم آمد، مغرور شدند. ولی اگر خدا بخواهد بزودی پیش شما خواهم آمد و آن وقت دیگر ادعاهای اشخاص مغرور را قبول نمی کنم، بلکه می خواهم ببینم که قدرت آنها تا چه حد است. زیرا پادشاهی خدا عبارت از حرف نیست، بلکه از قدرت است. من چگونه نزد شما بیایم؟ با دره و یا با مهربانی و ملائمت؟