First Corinthians Chapter 13

اول قرنتیان فصل سیزده هم اگر به زبانهای مردم و فرشتگان سخن گویم ولی محبت نداشته باشم فقط یک دول میان خالی و یا یک چمتی پرسر و صدا هستم اگر قادر به پیشگوی و درک کلیه اصرار خدا و تمام دانشها باشم و دارای ایمانی باشم که بتوانم کوها را از جایشان به جای دیگر منتقل کنم ولی محبت نداشته باشم هیچ هستم اگر تمام دارایی خود را به فقرها بدهم و حتی بدن خود را در راه خدا به سوختندهم اما محبت نداشته باشم هیچ فایده آید من نخواهد شد محبت بردبار و مهربان است در محبت بدبینی و خودبینی و کبر نیست محبت رفتار ناشایسته ندارد خودخواه نیست خشمگی نمی شود و کینه به دل نمی گیرد محبت از ناراستی خوشحال نمی شود ولی از راستی شادمان می‌گردد محبت در همه حال سبر می‌کند و در هر حال خوشباور و امیدوار است و هر باری را تحمل می‌کند پیشگویی از بین خواهد رفت و گفتن به زبانها خاتمه خواهد یافت و بیان معرفت از میان می‌روید اما محبت هرگز از میان نخواهد رفت اطایای مانند معرفت و پیشگویی جزئی و ناتمام است اما با آمدن کمال هران چی جزئی و ناتمام است از بین می‌روید موقعی که طفل بودم طفلانه حرف می‌زدم و طفلانه فکر می‌کردم و دلیل می‌گفتم حالا که بزرگ شدم از روشهای طفلانه دست کشیدم آنچه را اکنون می‌بینیم مثل تصویر تیره و تار آینه است ولی دران زمان همه چیز را روبرو خواهیم دید آنچه را اکنون می‌دانیم جزئی و ناکامل است ولی دران زمان معرفت ما کامل خواهد شد یعنی به اندازه کمال معرفت خدا نسبت به من خلاصه این سی چیز باقی می‌ماند ایمان و امید و محبت ولی بزرگترین اینها محبت است