زبور ۱۱۹: ۴۹-۵۶

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

کلام خود را با بنده خیش بیاد آورد. زیرا مرا با وسیله آن امید داده ای. این در وقت سختی و مصیبت تسلیه من است. زیرا کلام تو مرا زنده نگاه می دارد. متکبران مرا بسیار مزخرا می کند. لیکن من از احکام تو روبر نمی گردانم. ای خداوه! داریهای ترا از قدیم باید می آورم و خیشدن را تسلیه می دهم. وقتی می بینم که اشخاص شریر احکام ترا با جان نمی آورند از خشم با جوش می آیم. فرائض تو در دوران غربت من در این دنیا سرود من هستند. ای خداوه! نام ترا در شب باید می آورم و احکام ترا نگاه می دارم. اینست آن چی برایم تعین شده است. زیرا که وسایات ترا نگاه می دارم.