زبور ۱۲

 رونویسی توسط هوش مصنوعی

ای خداوند! مدت فرما! زیرا اشخاص خداشناس دیگر وجود ندارند و مردمان امین و صادق در بین بشر دیده نمی شوند. همه به یک دیگر دروغ می گویند و با لبهای چاپلوس و دل منافق سخن می رانند. خداوند لبهای چاپلوس را قطع می کند و هر زبان متقبر را که می گویند. با زبان خود موافق می شویم، هر چه بخواهیم می گویم و کیست که مانه ما شود. خداوند می فرماید بخاطر ظلم برمسکینان و ناله فقیران برمی خیزم و نجات را که منتظران هستند به آنها می دهم. سخنان خداوند، سخنان خالص و پاک هند، مانند نقره که هفت بار درکوره تصفیه شده باشد. تو ای خداوند آنها را محافظت می کنی، از این نسل تا با ابد. وقت خیانت و پلیدی در بین مردم رایج می شود، شریران در هر گوش و کنار دیده می شوند.